Trzy centymetry sześcienneNareszcie miałam trochę wolnego. Ostatnich kilka tygodni było zabójczych, dosłownie. Trudne zlecenie, goniło trudne zlecenie, a że potrzebowałam kasy, żadnego nie mogłam odrzucić. Elekt był prosty: zero czasu dla siebie. W domu byłam tylko gościem, remont leżał odłogiem, w warsztacie piętrzyły się niedokończone projekty, sterta prania domagała się natychmiastowej reakcji, a mój żołądek zapomniał co znaczy normalny posiłek. W końcu powiedziałam dość i postanowiłam zająć się własnymi sprawami. Na szczęście pokryło się to z zastojem na rynku i mogłam bez wyrzutów sumienia poświęcić czas na porządkowanie i nadrabianie zaległości.Zaczęłam od dwunastu godzin normalnego snu. Zablokowałam wewnętrzne budzenie, wyłączyłam kom i spokojnie przespałam całą noc. Potem sprzątnęłam mieszkania, co zajęło trochę czasu, na dokończenie przeprowadzki nie miałam siły, ale i tak poprawa była widoczna. Potem oddałam ciuchy do chińskiej pralni, a że w lodówce znalazłam tylko tubkę pasty z glonów (termin przydatności do spożycia minął dwa miesiące temu), pusty karton po piwie, puszkę żarcia dla kota (skąd się wzięło, skoro nie mam kota?) odświeżacz powietrza i mały słoik smaru do łożysk zrobiłam większe zakupy. Na końcu zabrałam się za przygotowanie mojej Hondy Valkirii do sezonu.I wreszcie poczułam się szczęśliwa.Teraz siedziałam w moim ulubionym zaułku Złomowiska, na czymś, co było kiedyś chłodnicą od wojskowego transportera i czyściłam świeżo zdobyte świece. Były proste, wręcz antyczne w swojej konstrukcji i nie produkowane od prawie dziesięciu lat. Wygrzebałam je z vana sprzed Pierwszej KorpoWojny. Dla mnie używanie część z trupów, nawet trzydziestoletnich, było czymś oczywistym.PazuzuDrgnęłam słysząc swoje imię i czując, jakby ktoś stanął tuż obok. Rozejrzałam się, ale w okolicy nie było nikogo. Inni zbieracze krążyli z daleka od mojego sektoru i warsztatu.Pazuzu.Sięgnęłam po czystą szmatkę i zaczęłam polerować części. Jednocześnie sprawdziłam, czy standardowe blokady są aktywne. Były. Na wszelki wypadek uruchomiłam dodatkowe osłony. Pozostawiłam tylko wąskie pasmo komunikacyjne.Tak?Spotkajmy się.Coś się stało?Zamiast odpowiedzi, impuls strachu. Nagły, wyraźny, gwałtowny i tak silny, że przełamał moje bariery ochronne. Dominujące wrażenie zagrożenia. Aż mnie sparaliżowało. Niestety przekaz był tak krótki i ulotny, że nie zorientowałam się, o co dokładnie chodzi. Ale decyzję mogłam podjąć tylko jedną.Dobra. Za godzinę, w Silver Leaf.Będę.Cudza obecność znikła. Znów zostałam sama, z moim własnym umysłem i moimi prywatnymi myślami. Lekko pokręciłam głową. Nie miałam zielonego pojęcia, w co się pakuję, ale zapowiadało się co najmniej ciekawie. W końcu ilość rzeczy jakie mogły go przestraszyć, i zmusić do zwrócenia się do mnie, była naprawdę, ale to naprawdę niewielka.Silver Leaf było jedną z tych knajp, w których zwykle się nie pokazywałam. I w tym przypadku była to jej główna zaleta. Barman nie kojarzył mojej twarzy, jego też nie znał, a do tego niedowidział, więc była duża szansa, że nie zapamięta dwójki dzieciaków gadających ze sobą.Jak tylko weszłam do środka dokładnie zlustrowałam kąty; kwestia przezorności, niczego innego. Byłam jednym z pierwszych klientów, o tej porze życie w pubach jeszcze się nie zaczynało. Gości mogłam policzyć na palcach. W kącie przy wejściu drzemał sobie bliżej nie znany mi fixer, kilka panienek zaczynało swój dyżur, a jakiś siedzący przy barze gaijin zapijał smutki. Dwóch goryli grzecznie kiwało się przy stoliku dla obsługi. W powietrzu unosiły się pierwsze kłęby dymu, w domyśle mającego symulować spaliny z jednośladów. U wpółprzytomnego barmana kupiłam dwa piwa i zajęłam miejsce jak najdalej od drzwi.Przyszedł dokładnie o czasie. Nawet nie dał mi czasu na poprawienie rękawiczek. Podszedł prosto do stolika i bez słowa usiadł naprzeciwko.- Co się stało? – Spytałam po chwili.Lecący z dezelowanego sprzętu "Boski duet" skutecznie zagłuszał moje słowa. Chwilę milczał, wbijając wzrok w plastykowy kubek przed sobą. Gdybym go nie znała, pomyślałabym, że coś przeskrobał, albo ma problemy. A tak wiedziałam, że jest przerażony albo wstrząśnięty.- Angel znikł. – Szepnął na tyle cicho, że prawie go nie usłyszałam.- Szczegóły – poprosiłam, tłumiąc wszystkie pytania i emocje.Jak zawsze był bardzo rzeczowy. Wydarzenia ułożył chronologicznie, podał tylko suche fakty. Część informacji przekazał mi na głos, inne wprost do mojego umysłu. Sprawa przedstawiała się tak: dwa dni temu mieli się spotkać. Angel nie przyszedł. Zdarzało się to wcześniej, więc czekał do rana. Kiedy nie dostał żadnej wiadomości, sprawdził w necie. Oni wyszedł z pracy o osiemnastej zero trzy, o osiemnastej dziewiętnaście wszedł do marketu przy Piątej, wyszedł z niego dokładnie pięć minut później, ostatni kontakt nawiązał z nim Pion Drogówki – jego poduszkowiec utknął w korku przy zjeździe na Dziewiątkę, było to o osiemnastej trzydzieści trzy. Na tym informacje się urywały. Od czasu kontaktu z mundurowymi chip Oni’ego nie został ani razu namierzony, jego pojazd nie przekroczył żadnego mostu, nie zatrzymał się też na żadnym parkingu. Mężczyzna nigdzie się nie logował, żadna kamera go nie zarejestrowała, w mieszkaniach go nie zauważono, przynajmniej nie do chwili, w której chłopak je sprawdził. Szpitale nie zanotowały nikogo o podobnym rysopisie. Nikt taki nie trafił też do kostnicy. Zupełnie jakby Angel rozpłynął się w powietrzu.Całość była tak klasyczna, że niemal podręcznikowa. Nie pierwszy raz spotykałam się z czymś takim i doświadczenie mówiło mi, że są trzy rozwiązania. Ciekawe czy już wpadł na nie, a jeżeli tak, to które uznał za najbardziej prawdopodobne. Chwilę korciło mnie, by go zapytać, ale się powstrzymałam. Chciał bym pomogła mu znaleźć mężczyznę, a nie robiła testy na dedukcję.Oblizałam wargi, musieliśmy od czegoś zacząć.- Pójdziemy sprawdzić mieszkania – zdecydowałam.
Angel Oni posiadał sześć mieszkań rozrzuconych po wszystkich sektorach miasta. W każdym był zameldowany na inne nazwisko, kupił je lub wynajął u różnych deweloperów, jednak zawsze miały co najmniej wysoki standard. I każde z nich posiadało najwyższej klasy zabezpieczenia. Nawet urządzone były w tym samym stylu.Nie mieliśmy kluczy do apartamentów, ale dla mojego towarzysza to nie był żaden problem. Wszystkie systemy łamał nieomal w biegu, jakby zabezpieczenia nie istniały. Po prostu wchodził niczym lokator, nie przejmując się kodami i zamkami. Więcej kłopotów sprawiło zatuszowanie mojej obecności. Uznałam, że niezależnie od tego, co się stało, warto utrzymać moje zaangażowanie w tajemnicy. Większość ludzi nie wiedziała, że istnieję a już na pewno nikt nie podejrzewał, że włączę się do akcji. Zaskoczenie mogło przeważyć o wyniku, jeżeli Oni miał kłopoty. Jeżeli zaś nic mu się nie stało, mogłam wycofać się niezauważona. I nie stwarzać pozorów, że zależy mi na życiu japońca, bo jego komentarzy bym nie zniosła!Siedziałam na łóżku w ulubionym lokum Angela – czteropokojowym, prawie stumetrowym apartamencie w niewysokim, ale bardzo luksusowym bloku. Jak wszystkie pozostałe mieszkania było czyste, aż za bardzo jak na mój gust. Sterylne w stylu, wyrafinowane w formie, eleganckie w każdym calu. Jakbym siedziała w dziele sztuki: najdrobniejsze detale zostały dobrane perfekcyjnie, każdy mebel, szklanka, pościel, ręcznik, nawet kwiaty w salonie… Dosłownie wszystko nie tylko znajdowało się na swoim miejscu, ale i ze sobą współgrało; linie się uzupełniały, kolory kontrastowały. Były zbyt doskonałe bym czuła się tu dobrze.Również niektóre dekoracje nie były w moim guście.Usilnie starałam się nie patrzeć na kolekcję bardzo odważnych, erotycznych holoinstalacji, jakie poustawiał pod czarnymi ścianami sypialni.- Wszystkie ubrania na miejscu – oznajmił siadając obok mnie.Nie zapytałam się, choć chciałam, jak to poznał. Dla mnie garderoba Oni’ego, rozrzucona po wszystkich mieszkaniach, składała się z dziesiątków identycznych garniturów i takich samych koszul. Włoskie i angielskie ubrania były jedną z jego pasji. Innymi, o których wiedziałam, była ubiegłowieczna fotografia artystyczna, muzyka renesansowa i europejskie meble. Zawsze wydawało mi się dziwne, że w jego otoczeniu prawie nie ma japońskich elementów. No, może poza wysokogatunkową herbatą i yukatami.- Więc nie dał nogi – mruknęłam.- Co masz na myśli? – chłopak lekko zmrużył zielone oczy. – Że poderwał kogoś i z nim uciekł?- Najprostsze rozwiązanie.- Nie – zdecydowanie potrząsnął głową. – Powiedziałby.- Może bał się, że będziesz zazdrosny? – mruknęłam na głos.Na moment stracił pewność siebie. Wyraźnie się zmieszał, choć jak zwykle wyraz jego twarzy niewiele się zmienił.- Zazdrość to emocja – stwierdził po chwili zimnym, obojętnym tonem.- Wiem, żartowałam – lekko się uśmiechnęłam. – Nie uciekł. Więc...- Porwali go – dokończył za mnie.- Albo zabili.- Nie – zaprzeczył tak gwałtownie, że aż się zdziwiłam.Potem zapadła cisza. Zamyśliłam się. Jeżeli go porwali, pozostawało pytanie, kto i dla czego. Angel miał wpływy, pieniądze, oraz wielu wrogów. I zawodowych, i osobistych. Mogło pójść o okup, zdobycie informacji, wyeliminowanie konkurenta, czy przełożonego. A może były kochanek nie mógł znieść porzucenia? Albo było coś jeszcze?A jeżeli szukaliśmy źle? Jeżeli był to zwykły wypadek, rabunek czy co? W końcu to Moripolis, tu łatwo można zarobić kulę w łeb, czy zostać wypalonym przez netrunnera. A to, że nie trafił do szpitala oznaczało tylko tyle, że... tam nie trafił. W końcu większość ludzi nie wiedziała nawet gdzie są. Ba, podejrzewałam, że są tacy, co nie mają pojęcia, że coś takiego istnieje. Jeżeli go skroili, to albo był gdzieś na mieście, albo u któregoś z nielegalnych skalpelów.- Na razie nic nie zrobimy – wstałam z łóżka i odruchowo otrzepałam kombinezon. Chłopak nie patrzył na mnie, tylko gdzieś w ścianę. – Zajmę się ulicą, ty siecią. Jakby co, daj znak.Skinął głową, choć wiedziałam, że był to tylko odruch. Nie słuchał mnie. Obciągnęłam rękawy ubrania, poprawiłam obcisłe rękawiczki. By dostać się tu nie zauważoną, wykorzystałam swój stary kamuflaż termooptyczny. Kupiłam go kilka lat temu, za sumę która nawet teraz wydawała mi się absurdalną. Wtedy był to doskonały model wojskowy, jeden z lepszych na rynku. Nawet dzisiaj, mimo skoku technologicznego, spokojnie wystarczał do oszukania standardowych systemów strażniczych.Sprawdziłam jeszcze czy nie pęknie na powiększonym jakiś czas temu biuście, przypięłam kaptur, zasłoniłam twarz i aktywowałam obwody.Znikłam nieomal natychmiast, czując niemal przypływ euforii. Uwielbiam moment stawania się niewidzialną, zawsze wtedy mam wrażenie, że staję się duchem. Cieniem, który ma pełną swobodę. Później kłopoty z synchronizacją ruchów częściowo tłumią tą radość, ale i tak bardzo lubię stosować kamuflaże optyczne.- Pazuzu, on żyje, prawda? – spytał nagle Kamui.- Tak. Tacy jak on nie umierają łatwo.Nie musiałam się odwracać, by wyczuć, że wie, że go okłamałam. I że niezbyt się przejęłam zaginięciem mężczyzny. Ale nic nie powiedział. Nic nie pomyślał. Przynajmniej ja nic nie odczytałam. Wyszedł ze mną, zapewniając przykrywkę i bez słowa rozstaliśmy się pod domem.Minęło dwadzieścia sześć dość nudnych godzin.Kazir Indygo usunął obręcz analizatora z mojej głowy. Powoli otworzyłam oczy. Potarłam powieki. Mężczyzna siedział już przy swoim blacie. Mimo cudów miniaturyzacji jego podstawowe laboratorium nadal zajmowało pół pokoju.- Coś się stało Mała?- Czemu pytasz? – zsunęłam się z fotela.- Bo mówisz jeszcze mniej niż zwykle. Od wejścia usłyszałem tylko pieprzone trzy zdania. Odpowiadasz cholernymi monosylabami, i w ogóle. A to oznacza, że wpadłaś w gówno po uszy, albo wstałaś lewą nogą – podsumował, nie przerywając pracy.Lekko rozbawiona obserwowałam jak stuka paluchami w klawisze kompa. Osiągał nawet niezłą prędkość, jak na kogoś niemal nie zadrutowanego, bo co on miał w sobie? Oczy i wytłumiacz nerwowy, połączony z dozownikiem sterydowym. Był najlepszym cybertechnikiem i medykiem, jakiego znałam, a nie zafundował sobie nawet podstawowego sprzęgu. No, ale to była tylko jego sprawa.Sięgnęłam po swoje ubieranie.- Nic.- Acha, już to widzę – mruknął pod nosem. – Jak tam audio?- Żadnych zakłóceń.- Sprawdź – polecił. – Odbieram jakieś dziwne odczyty, jakby wystąpiły nanouszkodzenia w kanałach rezonacyjnych.Przesłałam polecenie do moich nanobotów, jednocześnie skończyłam zakładać bieliznę. Raport otrzymałam, kiedy wciągnęłam spodnie na tyłek.- Obwody w porządku.- Jesteś pewna?- Ani pierwsza, ani druga fala nie wykryły uszkodzeń. Przepływ, rezonans, ciśnienie w normie… - zrelacjonowałam. Lekarz chwilę się zastanawiał.- Czyli ten cholerny złom znów się chrzani. Psia mać! – zdenerwowany uderzył pięścią w obudowę. Holomonitor zamigotał. – Dobra, teraz lepiej. Jak wzrok? Bez zakłóceń? Jakieś kłopoty z zbliżeniem, wyświetlaczami, opóźnienia w przesyłaniu danych?- Nie.- Ok., czyli synchronizacja zmysłów zakończona. Bałem się, że wyskoczą bugi. Podaj odczyt ilości nano.Podałam. Uśmiechnął się zadowolony. Dopięłam suwak bluzki i już ubrana zajęłam miejsce na blacie jego biurka. Teoretycznie rzecz biorąc byłam najzupełniej zdrowa. Nigdy nie chorowałam, ale wizyty u Kazira były koniecznością. Zwłaszcza po ostatnich wydarzeniach byłam częstym, i dużo płacącym, gościem w jego gabinecie. Przy okazji zawsze łapałam trochę świeżych plotek z ulicy. I przejmowałam odrobinę nieskończonego optymizmu mężczyzny.- Dobra, Mała – potarł zachwycony ręce. – Wygląda na to, że wszystko w najlepszym porządku. Odparzenia się wygoiły, blizny znikły w stu procentach, zabliźnienia zaczęły się redukować, nie widzę żadnych opóźnień, impulsy nerwowe powyżej normy, kamuflaż wtapia się aż miło.- Kiedy będzie dział?- Za dwa tygodnie, nie wcześniej. To skomplikowane procesy, jeżeli je przyspieszymy wszystko się spieprzy.- Trzeci miesiąc – mruknęłam zamyślona.- Jezu, czego ty chcesz? To musi potrwać! Poprzedni model był pikusiem w porównaniu z tym. Inna klasa technologii. Cud, że nic nie trzeba poprawiać i już kończymy.Wyłączył analizator. Zza ucha wyciągnął swojego nierozłącznego papierosa i odruchowo zaczął się nim bawić.- Wiem. Mam pytanie.- Wal, odpowiem.- Może go widziałeś?Podałam mu wyjętą z kieszeni kartkę. Był to wydruk z mojego koma. Zerknął na niego. Tak jak kilkadziesiąt osób wcześniej.- Przystojny sukinsyn. Albo dziewica, albo naprawdę świetnie wykonane wszczepy – ocenił. – Nie. Zapamiętałbym.- A inny skalpel? W ciągu czterech dni – nalegałam.Zamyślił się, nadal uważnie oglądając podobiznę. Potem potrząsnął przecząco głową.- Nie. Żaden ze znajomych go nie leczył. To gostek nie z naszej sfery, spójrz na jego fryzurę czy koszulę. Dwie ligi wyżej. A o takich zawsze jest głośno.- Dzięki. – Schowałam wydruk z powrotem. – Jakby, co, to...- Nie. Sorry, ale nie mam zamiaru uważać. Wyjeżdżam na wakacje Mała. Na caluteńki miesiąc. Ja i Jasmin, i morze, i kasyna, i balowanie na całego, i upały, i żadnej, ale to absolutnie żadnej pracy. – Przeciągnął się zadowolony.Przypomniałam sobie, że Jasmin była jego piątą dziewczyną, o której wiedziałam, od początku roku. A mieliśmy wrzesień.- Tak więc – kontynuował Kazir, – wpadnij po moim powrocie. Na ostatnią kontrolę. Sprawdzimy jak się sprawuje to nowe oprogramowanie i na ile jeszcze możemy podstrugać ci zmysły. No i podkręcimy jeszcze jakieś śrubeczki. Jeżeli w między czasie będziesz miała kłopoty z precyzyjnymi funkcjami rąk, nie wahaj się zlikwidować pętli ograniczającej. Mogłem zbyt mocno ją ściągnąć, więc jakby co poluźnij, albo usuń.- To, po co ją instalowałeś? – zaciekawiłam się.- Bo boję się twoich nadwyżek mocy, Mała. Bo masz sprzęt tak nowoczesny, że nie jestem pewien ile z niego wyciągniesz. I bo widziałem, do czego jesteś zdolna.- I co z tego?- I ty się pytasz? - papieros wyleciał mu z ręki. - Myślałaś co będzie, jak coś wymknie ci się spod kontroli? Wiesz, jakie piekło rozpętasz?- Używam co najwyżej pięćdziesiąt procent mocy, tyle każdy opanuje - uspokoiłam go.- I bardzo ładnie cię proszę, nie zmieniaj tego. Nie chcę znów łatać twoich podzespołów. Ani zmieniać miasta. - Westchnął. Nie powiedziałam mu, że czuję podobnie, ale chyba odczytał moją mimikę, bo nagle wyszczerzył zęby. - I nie martw się, Mała, odnajdziesz swojego kochasia. Żywego lub nie, teraz lub za dziesięć lat, ale znajdziesz go. Aha, i nie zapomnij pozdrowić Kamui’ego - zaśmiał się, targając mnie po głowie.Również się uśmiechnęłam, zupełnie mimo woli. Lekarz był jedynym człowiekiem, który podchodził do mnie w ten sposób. Jakbym była małą dziewczynką. Czasami wręcz się zastanawiałam, czy trochę mi nie ojcuje… W końcu własnych dzieci, o ile wiedziałam, nie miał.Pożegnałam się i wyszłam na zewnątrz. Samochód, niewielkie sportowe BMW z dziesięcioletnim rodowodem, zaparkowałam ładny kawałek od kliniki. Powód był prosty: mój poprzedni wóz wysadzili w powietrze właśnie naprzeciwko gabinetu Kazira. Indygo mało co nie zginął, więc wolałam nie ryzykować. Właśnie doszłam do pojazdu, gdy znów poczułam obecność chłopaka. Nie tak wyraźnie jak ostatnio, ale zawsze. Drugi umysł, bardzo podobny do mojego i bardzo przejęty.Skontaktowali się.Czyli to było porwanie.Wyczułam, że mimo napięcia, ulżyło mu. Były duże szanse, że Oni żyje, a to było już sporo. Przynajmniej dla chłopaka.I co?Dziś, o 19.30, w Morning. Poziom drugi, koło Shaka. Mam być sam.Był zupełnie spokojny, jakby nic się nie działo. Nie wyczułam w nim niepokoju, rezygnacji czy zdenerwowania. Po prostu postanowił się dostosować. Niezależnie od wszystkiego chciał iść i nie przejmował się, że równie dobrze może to być pułapka. Oboje stanowiliśmy cenny towar, a Oni był idealną przynętą.Zamek w drzwiach miałam klasyczny, na linie papilarne. Usiadłam za kierownicą. Wbrew panującej modzie układ kierowniczy zamontowałam niemal w stu procentach manualny. Wyrzuciłam całą cybernetykę, zlikwidowałam system sprzęgu i zamontowałam, znaleziony po długich poszukiwaniach, pięćdziesięcioletni komputer pokładowy. Miał zwykłą kartę startową, standardowe zegary, a nawet ręczną skrzynię biegów. Uwielbiałam prowadzić, a jednocześnie miałam zbyt wiele techniki dokoła siebie, by wpychać ją jeszcze do wozu.No i trudno zhakować coś, co nie ma dostępu do netu. Nowoczesny silnik zagrał cicho i równo.Spokojnie, nie znajdą mnie.
Z mojego punkt widzenia miejsce było dobrane fatalnie. Duże centrum handlowe z masą kupujących. Niby łatwo się wtopić i obserwować, ale ilu ludzi mogli tam mieć? I ilu nie uda mi się wypatrzyć? Siedziałam w kawiarence z dobrym widokiem na miejsce spotkania i niespiesznie sączyłam kawę. Założyłam okulary: lustrzanki gładko i szczelnie zasłaniające oczodoły; włosy schowałam pod modny kapelusz, trochę przypominający te, które nosili kowboje. Włożyłam buty na wysokim obcasie oraz długi płaszcz. Wszystkie ciuchy kupiłam w lumpeksie dwie ulice dalej i przebrałam się w zaułku. Nawet uszminkowałam usta i umalowałam paznokcie, czego prawie nigdy nie robię. Jak na całkowitą prowizorkę, wyszło całkiem nieźle i pozostało mieć nadzieję, że nikt nie zauważy podobieństwa.Kamui był już na miejscu: kolejny zblazowany nastolatek z wyższej sfery. Stał przy ruchomym chodniku, oparty o ścianę. Ręce schował za siebie. Lekko rozglądał się na boki. Nie widział nikogo podejrzanego. Umówiona godzina zbliżała się. Był spokojny, a przynajmniej nie pozwalał, aby strach przeszkadzał mu w myśleniu. Zauważyłam, że odruchowo uderza stopą w ziemię. Ciekawe, wcześniej nie miał takich odruchów.Powinni byli się pojawić minutę temu. Może zauważyli, że się przyglądam? Nie możliwe. Na pozór całą uwagę poświęcałam najnowszym plotkom dotyczącym tajemniczego romansu Witengi, „Kobieta czy mężczyzna? Koła zbliżone do tajemniczego gwiazdora odmawiają jakichkolwiek komentarzy.”, jakie wyświetlał barowy stolik. Temat był na tyle gorący, że wszystkie małolaty plotkowały głównie o tym.Poza tym cały czas utrzymywaliśmy z Kamui’m łączność.Chłopak kilka razy nerwowo rozejrzał się na boki. Najwyraźniej zaczął się denerwować. I nie on jeden.Wystawili mnie?Poczekaj jeszcze. Poleciłam. Mogą cię sprawdzać.Nie odejdę.Zapewnił. No tak, to jemu zależało, ja tylko pomagałam, no i byłam ciekawa. Minęło kolejne pięć minut. Nic się nie działo. Ludzie chodzili tam i z powrotem, wchodzili do sklepów, gadali i flirtowali ze sobą. Komuś ułamał się obcas, ktoś głośno zaklął, czy się zaśmiał. Ja dokończyłam kawę, wyłączyłam prasę kobiecą i możliwie nonszalanckim krokiem ruszyłam na obchód poziomu. Weszłam do księgarni – staromodnego, urządzonego w stylu z początku ubiegłego wieku boksu, w którym starszy pan sprzedawał prawdziwe, drukowane książki. Obejrzałam kilka, wymieniłam nic nieznaczące uprzejmości, życzyłam dobrego dnia i wyszłam. Potem zajrzałam do obuwniczego. Dziwnym trafem chłopak stał dokładnie naprzeciwko.Mimo wszystko nie widziałam nikogo, kto mógłby być podejrzanym. Żadnej osoby. Z głośników w sklepie leciał Witenga. Uznałam to za ironię losu. Malutką, ale zawsze.Dziesięć minut.Wiem.Co się działo? Dlaczego się nie pojawili? Zauważyli mnie? Zdusiłam w sobie niepokój. Nie chciałam by go odczytał. I tak musiał być bardzo zdenerwowany.Nagle upadł. Siwowłosy mężczyzna zaczął go przepraszać. Wyraźnie słyszałam słowa. Mówił, że się zagapił, że przeprasza, stokrotnie przeprasza. Chłopak odpowiedział, że nie szkodzi, a nawet pomógł mu wstać. Kolejne zachowanie, jakiego musiał nauczyć się w ostatnim czasie. Pewnie zasługa Angela.Po chwili Kamui znów stał pod ścianą, dłonie schował do kieszeni.Dopiero teraz stwierdziłam, że powinnam zacząć oddychać i odłożyć tego buta na półkę, sprzedawca zaczął dziwnie na mnie patrzeć. Bąknąwszy coś na odczep, wyszłam. Dlaczego tak bardzo się przejmowałam? Czemu nie mogłam się uspokoić? Przecież nie znosiłam Oni’ego. Nie mogłam mu darować tego, co kiedyś zrobił, co ciągle robił. Zwłaszcza jego stosunku do Kamui’ego...Znikł!Nie było go. Odszedł? Musiał. Gdzie? Z trudem nad sobą panując rozejrzałam się dokoła. Nie mogłam go zauważyć. Okoliczne biura właśnie kończyły pracę i tłum kupujących zaczął się zagęszczać. Miałam zaledwie kilka minut przed godzinami szczytu. Wiedziałam, że w najgorszym tłoku niewiele będę mogła zrobić.Zamknęłam oczy. Zaczerpnęłam kilka głębokich oddechów. Spokojnie Pazuzu, skup się. Wycisz myśli, na pewno go usłyszysz.Co się dzieje? Gdzie jesteś?To oni. Stoją za mną, nie mogę się odwrócić. Dwóch. Mają paralizatory i broń palną. Jesteśmy w trzeciej windzie, jedziemy w górę.Trzymaj się.Poleciłam mu, biegnąc w stronę ekspresowych ruchomych schodów. Z wind starałam się nie korzystać. Czułam się w nich uwięziona. Zeskakując po dwa stopnie zjechałam na sam parter.Idziemy korytarzem obsługi. Nie widzę żadnych oznaczeń. Ale to chyba ostatnia czynna kondygnacja. Nie widać okien, zero kamer ochrony.Dach?Nie wiem.Wybiegłam na ulicę. Obrzuciłam wzrokiem okolicę, zwłaszcza skupiając się na okolicznych budynkach. Centrum handlowe miało sześć kondygnacji, z czego dwie ostatnie były dopiero wykańczane i osłonięte z zewnątrz łopoczącymi płachtami folii. Jeżeli zatrzymaliby się tam…Schody. Z metalu, pomocnicze. Idziemy w górę. Chyba na dach. Nie działa ogrzewanie, gdzieś po lewej skrzypi metal. Ściany klatki są niewykończone, widzę odsłonięte instalacje.Musieli wybrać akurat dach? Jak miałam go obserwować? Choć przynajmniej jakieś szanse miałam. Na zasłoniętych folią piętrach nie zobaczyłabym nic. Czasu na dumanie nie było. Pozostało tylko się cieszyć, że w tej części miasta ograniczono wysokość budynków do sześciu kondygnacji. Przebiegłam na drugą stronę jezdni, gdzie wznosił się niezbyt duży, ale w miarę elegancki biurowiec. Nic lepszego nie mogłam wymyślić.Drzwi otwarły się automatycznie. Portier niby próbował mnie zatrzymać, ale zignorowałam go. Szybkim, zdecydowanym krokiem podeszłam do wind, czasami trzeba mieć gdzieś zasady, i wybrałam najwyższy guzik. Kabina była naprawdę szybka. I całkiem ładna: z dwóch stron przeszklona, z drewnianymi barierkami zabezpieczającymi… Jadąc mimowolnie wyszukiwałam miejsca, w których mogliby czaić się snajperzy chcący mnie zdjąć; jednocześnie skupiłam się na chłopaku i jego odczuciach.Śmierdzi, dotarliśmy na miejsce. Był zrezygnowany.Na tym urwał kontakt. Próbowałam go wywołać, ale zamilkł. Wyszłam na dach, poza mną nie było tu nikogo. Chwała bogu mieli lądowisko dla śmigłowców. Wreszcie szczęście mi sprzyjało, drzwi były z drugiej strony, nie widoczne z górnych kondygnacji centrum handlowego. Nisko schylona przemknęłam do krawędzi, przycupnęłam przy niskim murku. Ostrożnie wyjrzałam.Słońce świeciło mi prosto w oczy i pomimo filtrów początkowo zobaczyłam tylko rozmazane czarne plamy na tle jasnej. Dopiero po kilku sekundach dojrzałam szczegóły.Kamui klęczał na ziemi, ręce miał założone za głowę. Jeden z mężczyzn stał kawałek od niego, w pozie sugerującej, że celuje w niego z broni ręcznej. Drugi właśnie kończył go przeszukiwać. Zupełnie niepotrzebne. Chłopak nigdy nie nosił broni. Nie potrzebował jej.Byłam niekorzystnie ustawiona i nie mogłam rozpoznać cech szczególnych porywaczy. Nie chętnie, ale musiałam zdać się na zmysły chłopaka. Na szczęście znów otworzył kanał komunikacyjny. Bodźce napłynęły do mnie szeroką falą: zapachy, dźwięki, dotyk, strach, zdenerwowanie, spokój… W ostatniej chwili zawęziłam odbiór.Nie mogłam stać się nim. Nie teraz. To było by zbyt niebezpieczne.I tak miałam kłopoty z rozróżnieniem, co należało do mnie, co do niego.- Jest czysty – napastnik odszedł od niego dwa kroki; splunął na bok. – Obrzydliwe, taki gówniarz. Nie podnoś się! - warknął zdenerwowany, choć Kamui nie wykonał żadnego ruchu. Nawet o tym nie myślał.- Im młodszy, tym lepszy, nie wiedziałeś? – drugi wydał się rozbawiony.Krótki, intensywny ból w wardze.Kopnął go w twarz. Nagle. Bez powodu. Chłopak poleciał w bok. Podniósł się, przynajmniej spróbował. Jeden z nich, nie mogłam rozpoznać który, przycisnął go z powrotem butem. Czułam szorstki, rozpalony beton przy policzku. Na szczęście wrażenie było dalekie i ulotne.Impuls. Silny, rozrywający barierę ochronną.Przerażenie. Nie. Obawa.Nie zdejmuj ich!Moja ręka odchyla się do tyłu. Samoistnie się rozprostowuje. Zaskoczenie. Zniecierpliwienie.Nie mam broni.Złość. Uspokojenie. Powrót do siebie.Zachłysnęłam się powietrzem. To wchodzenie do moich myśli, kiedy tylko chciał, robiło się denerwujące. A najgorsze było to, że w miarę upływu czasu szło mu coraz łatwiej. Nawet przejmowanie kontroli już nie stanowiło dla niego problemu. Zupełnie, jakbym nie stosowała blokad, kluczy i barier ochronnych. Do tego coraz wyraźniej odczuwałam inność jego umysłu, coraz bardziej różniliśmy się od siebie…Nie ważne. Potarłam dłonią czoło. Potem z nim pogadam. Wróciłam do obserwacji. Na szczęście byli pochłonięci chłopakiem do tego stopnia, że nie zwracali uwagi na otoczenie. Zwłaszcza to dalsze. Zaryzykowałam i wychyliłam się mocniej.- Zrobisz tak, - tłumaczył ten, przytrzymujący go nogą, - wejdziesz i wyciągniesz wszystkie dane, do ostatniego bita. Masz na to trzy dni. Jeżeli nawalisz, on zginie; jeżeli zawiadomisz gliny, on zginie; jeżeli zawiadomisz kogokolwiek, on zginie; jeżeli zastawisz pułapkę, on zginie; jeżeli będziemy mieli jakieś wąty, co do twojej lojalności, on zginie. Jasne?Nie odpowiedział, więc znowu oberwał. Chyba w policzek, koło nosa. Po co ten idiota ich denerwował?!?- Zrozumiałeś? - powtórzył pytanie.- Tak - szepnął.- Bardzo dobrze – pochwalił go, wreszcie puszczając.- Mogę nie zdążyć.- Twój problem, najwyżej dostaniesz kilka kostek z japońca. Nie myśl, że wykończymy go od razu - zaśmiał się.Drugi z nich również wybuchnął śmiechem. Głosy obu były do tego stopnia podobne, że nie mogliśmy rozróżnić, który aktualnie mówi. Może mieli syntezatory głosu?Chłopak dostał po raz trzeci, czubkiem buta w żołądek. Tym razem tak silnie, że zwinął się w pół. Mimo ograniczeń, też to poczułam. Odruchowo się skuliłam. Wrażenie znikło. Połączenie zostało zerwane.- Hej! Co ty tu robisz?Obróciłam się w miejscu. Ochroniarze! Ręką sięgnęłam do biodra, by stwierdzić, że kaburę zostawiłam w domu.- Ogłuchłaś?!Było ich trzech. Silnie zadrutowani, przynajmniej jeden pełny cyborg. Zapomniałam o portierze! Byle by ci z tyłu nie zauważyli. W odróżnieniu od nas, mieli doskonały widok. Im słońce pomagało, nam przeszkadzało.Jeden z goryli dał głową znak pozostałym. Domyśliłam się, że rozmawia z innymi w paśmie radiowym. Powędrowałam za ich wzrokiem. Cholerna ręka!- Dłonie na widoku. Wstawaj! Wolno… - jego głos nabrał jeszcze większej stanowczości i wrogości.Pistolety zostały odbezpieczone. Teraz już nie żartowali. Dwóch celowało w korpus, ostatni w nogi. Przygryzłam wargi. Moje przyzwyczajenia. Nie mogłam strugać lamy, udawać, że jestem zwykłym dzieciakiem.- Wstawaj, bo strzelę.Psia krew! Mogłam ich zdjąć i to bez większego trudu. Ale wtedy mógłby znaleźć się w niebezpieczeństwie. O Oni’m nie wspominając. A ja zdemaskowałabym się. Nawet ślepy zauważyłby, że jesteśmy do siebie podobni; dobra, że chłopak i ja jesteśmy identyczni. Nie, nie wolno mi walczyć.Nie tutaj. Nie teraz…Kula ostrzegawczo utkwiła koło głowy. Odłupany kawałek betonu trafił mnie w czoło. Koniec. Nie miałam wyjścia. Musiałam odciągnąć ich stąd, i wtedy zwiać, albo zabić. Powoli wstałam. Wyczułam poruszenie za moimi plecami. Zerknęłam przez ramię. Obaj porywacze zamarli. Chyba patrzyli w tę stronę. Cholerne duciaki! Byle by nas nie powiązali! Powoli podniosłam ręce, splatając palce na karku.Nerwy nie wytrzymały. Jeden z porywaczy wypalił. Ochroniarze niczym jeden mąż padli na kolana. Odpowiedzieli ogniem. Zaczęła się regularna strzelanina. Kucnęłam, chroniąc głowę w ramionach. Musiałam wykorzystać szansę! Rzuciłam się w bok. Przewidzieli to. O mało co, a dostałabym. Podziurawili płaszcz. Zerwałam się na równe nogi. Któryś skoczył do mnie. Podciął. Przetoczyłam się padając. Wstałam niezgrabnie. Pieprzone buty! Wykorzystał brak mojej płynności. Chwycił mnie wpół. Chcieli żywcem?Bez trudu wyślizgnęłam się, wyprowadzając atak. Trafiłam podstawą dłoni w brodę. Przyblokowałam mężczyznę nogą. Wyrżnął plecami w ziemię. Na wszelki wypadek uderzyłam go piętą w nos. Nie było sensu go zabijać. Rzuciłam się do ucieczki. Nie zabrałam broni. Chciałam jak najszybciej się oddalić. Byle tylko porywacze nie widzieli mojej twarzy.Strzelanina za mną ucichła. Tamci wycofali się? Nie miałam czasu spojrzeć. Znów pocisk trafił koło nogi. Coś uderzyło mnie w kostkę. Usłyszałam kolejny strzał, i następny. Beton przede mną rozprysł się na kawałki. Nie ważne. Byle zwiać. I tak już dość spaprałam. Dopadłam krawędzi dachu. W dole niewielka uliczka. Za nią budynek, chwała Bogu kondygnację niższy. Skoczyłam.Wylądowałam na płaskich stopach. Zachwiałam się. Obcas wbił się w poszycie dachu. Nie mogłam go wyszarpnąć, więc rozcięłam oba buty. Uwolniłam się w ostatnim momencie. Głuchy trzask, oraz kilka rozbryzgów dziwnie blisko moje głowy, oznajmiło, że nie mają zamiaru mnie ścigać. Tylko zabić.Awansowałam do roli celu na strzelnicy. Lekko się uśmiechnęłam. Ich niedoczekanie. Umieranie nie było w moich planach.Biegłam. Tak szybko, jak tylko mogłam. Jak pozwalały bose stopy. Zakosami. Wymijając instalacje dachowe. Bez trudu przeskoczyłam na następny budynek. I jeszcze jeden, prostopadły do tych. Dawno wydostałam się z pola rażenia, ale niewiele zwolniłam. Kolejny dach, oddzielony od innych niewysokim murkiem. W kilka sekund dotarłam do końca pierzei.Dopiero teraz obróciłam się. W promieniu pięciuset metrów nie widziałam nikogo. Jak myślałam, dali sobie spokój. Nie ścigali mnie, czyli tamten przeżył. Niewielkie zaskoczenie. Ale nie mogłam zbyt długo zwlekać. Budynki na wprost mnie były albo za wysokie, albo zbyt daleko na skok bez rozbiegu, albo jedno i drugie. Musiałam zejść.Pięć pięter niżej ludzie poruszali się po dwóch wąskich chodnikach. Miedzy nimi migotała woda kanałów. Brudna, śmierdząca, leniwa. Oba trakty były połączone mostami umieszczonymi, co jakieś pięćdziesiąt – sto metrów. Czyli dotarłam do najnowszej części miasta, tej, której nie zdążyli wysuszyć. Wbrew pozorom nie miała ona nic wspólnego z dzielnicami biurowymi, handlowymi, czy reprezentacyjnymi mieszkalnymi. Nie można było jej też zaliczyć do najgorszych kwartałów. Patrząc z góry uznałam, że jest zwyczajna. Niemal normalna w swoim spokoju. Musiała powstać jako alternatywa dla Dolnego Miasta – kwartałów fabryk, slumsów, solosów, gangów i prostytutek, miejsc, w których zamieszkiwała niespełna połowa obywateli, w tym ja.Słońce prawie zaszło i przejścia między domami tonęły w półmroku. Latarnie zaczęły migotać, znak, że zaraz się zapalą. Rozprostowałam ramiona, rozluźniłam mięśnie. Oddech miałam zupełnie swobodny, podobnie jak puls. Dół płaszcza był w kilku miejscach podziurawiony. Poczułam niewielkie ukłucie żalu, niby kupiłam go w pośpiechu, ale całkiem mi się spodobał. Stratą kapelusza i butów wcale się nie przejęłam.Dlaczego do licha porywacze się wycofali? W jaki sposób uciekli, skoro byli pod ostrzałem? Nie ważne, jakoś zwiali i mnie dali szansę. Tylko jak dokładnie mnie widzieli? Miałam szczerą nadzieje, że niespecjalnie. W czasie mojej szarpaniny z gorylem byli zajęci ostrzałem, a gdy uciekałam pilnowałam by być odwrócona do nich plecami, nie mogłam jednak wykluczyć, że coś im wpadło w oko.Kamui nie odpowiadał na próby nawiązania kontaktu, ale była niemal pewna, że nic mu nie jest.W narożniku domu znalazłam drabinkę przeciwpożarową. Zeszłam na dół, do niewielkiego, koszmarnie śmierdzącego zaułka. Rozpuściłam włosy i zdjęłam okulary. Ukryłam je, razem z płaszczem, w śmietniku. Starłam resztki szminki. A potem, starając się nie rzucać w oczy, poszłam na parking. I wróciłam do domu.
...
ashe