SONY RDR-GX7.pdf

Gdy dwa lata temu na rynku pojawiły się wreszcie rekordery DVD,

w ofercie firmy Sony nie znajdowało się żadne urządzenie tego typu. Rzecz

wydawała się niesłychana, wszak Sony jest jednym z producentów wiele

inwestujących nie tylko w DVD, ale również w badanie nowych technologii,

między innymi także sposobów zapisu. Poza tym, prawdę mówiąc, wielu

użytkowników oczekiwało podpowiedzi, jaki standard wybrać, i deklaracja

Sony byłaby wyraźną wskazówką. Czy opóźnienie zostało zaplanowane

z premedytacją? Ale warto było czekać: RDR−GX7 potrafi zapisywać

zarówno dyski DVD−RW, jak i DVD+RW.

Sony RDR−GX7

ustawia urządzenie tak, by współpraco−

wało z domowym zestawem.

W RDR−GX7 nie set up jest najważ−

niejszym działem decydującym o pracy

urządzenia, jest nim “narzędziownia”. Po

wciśnięciu przycisku “tool” dostajemy

dostęp do najważniejszych dla rekordera

regulacji. Narzędzia zawierają oczywiś−

cie listę nagranych ścieżek wraz z infor−

macjami na ich temat. Ścieżki podlegają

porządkowaniu według różnych kluczy

oraz edycji. Tych ostatnich jest napraw−

dę wiele: przestawianie nagrań, dziele−

nie, łączenie, kasowanie całości lub

części, zmiany paznokci czy zabezpie−

czanie przed skasowaniem. Naturalnie

nie wszystkie opcje dostępne są dla

wszystkich formatów (najwięcej DVD−

RW VR, najmniej DVD+RW).

Z pewnością jedną z najważniejszych

informacji jest długość nagrania. Urzą−

dzenie proponuje 6 trybów niezależnych

od włożonego krążka. Najwyższą jakość

osiągniemy w HQ, HSP i SP (60, 90

i 120 minut), ale bardziej ekonomiczne

będą z pewnością LP, EP i SLP (180,

240 i 360 minut). Za standardową produ−

cent uznaje wersję 2−godzinną. Nagry−

wanie może także oznaczać zmianę

formatu obrazu. Może, ale nie musi − wy−

bór pomiędzy 4:3 a 16:9 dostajemy jedy−

nie korzystając z DVD−R/RW w trybach

jakościowych HQ, HSP i SP. W

dłuższych rejestracjach przymusowa jest

wersja 4:3. Z kolei na DVD−R/RW VR

przełączanie pomiędzy 4:3 a 16:9 nie ma

znaczenia − zawsze zostanie zapisany

format dostępny z oryginalnego źródła.

Równie łatwo jest na DVD+RW, gdzie za−

wsze rejestrowany jest obraz 4:3.

RDR−GX7 nagrywa programy odbie−

rane z zewnętrznego tunera telewizyjne−

Choć RDR−GX7 jest jedynym rekorde−

rem DVD marki Sony, to materiały poda−

ją, że jest to “flagship model”. Wygadali

się więc, że niedługo będą i tańsze wy−

palarki, jak można sądzić, również tak

uniwersalne.

Przedni panel RDR−GX7 prezentuje

się znakomicie, wykonany jest z metalu,

a proste linie stwarzają wrażenie eksklu−

zywności. Kieszeń umieszczono na środ−

ku, po przeciwnej stronie matrycowego

wyświetlacza znajdują się informacje o

stanie pracy urządzenia. Odchylana

klapka przebiega wzdłuż całej długości

przedniego panelu. Z lewej strony kryją

się pod nią podręczne wejścia: DV

i.Link do cyfrowej kamery oraz komplet

AV składający się z kompozytu, S−Video

i pary audio. Po prawej stronie znalazło

się kilkanaście klawiszy i dżojstik,

wszystko ma służyć obsłudze urządze−

nia bez użycia pilota.

RDR−GX7 posiada wyjście kompo−

nent oraz wszystkie inne potrzebne wej−

ścia i wyjścia. Pełna pętla została zreali−

zowana za pomocą kompletu stereo au−

dio/ kompozyt i S−Video, ale oprócz nich

Sony posiada także dwa złącza SCART

mogące pracować jako wejścia i wyjścia.

Formatowa uniwersalność RDR−GX7

jest skrzętnie ukrywana przez producen−

ta. Znakomita większość funkcji została

zaprogramowana w ten sposób, że

niezainteresowany użytkownik w ogóle

nie zauważy, z którym ze standardów

ma do czynienia. I chwała Sony za to

uproszczenie, zwłaszcza że w instrukcji

jasno podano, jakie płyty będą najbar−

dziej odpowiednie do wybranego sposo−

bu rejestracji. DVD−RW pra−

cuje w dwóch trybach. DVD−RW Video

Mode gwarantuje tylko podstawowe

możliwości edycyjne, ale równocześnie

kompatybilność z większością odtwarza−

czy DVD. Z kolei Video Recording krąż−

ka DVD−RW znacznie rozszerza zakres

montażu, ale takiej płyty nie obejrzymy

na zwykłym odtwarzaczu. Natomiast

użycie płyt DVD+RW oznacza bardzo

ograniczoną funkcjonalność, ale całko−

witą kompatybilność ze zwykłymi odtwa−

rzaczami DVD. Jeżeli urządzenie ma

służyć do jednorazowej archiwizacji da−

nych, należy użyć DVD−R, RDR−GX7 nie

będzie wypalał na DVD+R.

Aspekty obrazu są w komplecie, lecz

trzeba się chwilę zastanowić nad uru−

chomieniem wyjść wizyjnych. SCART

wymaga zadeklarowania jednego z for−

matów, RGB, S−Video lub kompozyt.

Kiedy jednak włączymy wyjście kompo−

nent, konieczne jest odłączenie RGB ze

SCART−a. Regulacje dźwięku również

okażą się użyteczne. Tłumik analogowe−

go sygnału potrafi zmniejszyć poziom

wyjściowy z urządzenia. Opcja przyda

się we współpracy z marnymi amplitune−

rami, które na analogowe przebiegi krzy−

czą “overload”. Czym innym jest natural−

nie kompresja dynamiki, którą również

otrzymujemy. Konwersja sygnałów na

PCM obejmuje jedynie DD i MPEG, DTS

można co najwyżej odłączyć. Krążki

DVD−RW, w odróżnieniu od DVD+RW,

wymagają formatowania, które może się

odbywać automatycznie w każdym ze

standardów (VR, Video) lub wedle ży−

czeń użytkownika, tyle że taką możli−

wość wyboru również trzeba zaznaczyć

w menu.

Alternatywą dla brnięcia przez cały

zestaw ustawień jest “easy set up”, który

zadaje kilka pytań, a później

Cena [zł]

RDR−GX7

5000,−

Dystrybutor:

SONY POLAND

BUDOWA, WYKONANIE i WYPOSAŻENIE:

Mocna i elegancka obudowa, znakomite

wyposażenie w wejścia i wyjścia.

OCENA: bardzo dobra

FUNKCJONALNOŚĆ: Znakomite menu,

poprawne możliwości edycyjne (tryb VR),

prosta obsługa, dobrze zaprojektowany pilot.

Co najważniejsze − dwa systemy rejestracji:

DVD+RW i DVD−RW.

OCENA: bardzo dobra

OBRAZ: Wierny obraz w trybach 60, 90 i 120

minut, jakość przy 3 godzinach już standardowa,

przy 6 godzinach nie do przyjęcia. Rewelacyjny

obraz ze zwykłych płyt DVD. Kłopoty z tunerem TV.

OCENA: dobra +

DŹWIĘK: Bardzo dobry, zarówno w 5.1, jak i w

stereo.

OCENA: (CD/DVD/DVD−R)

dobra + / dobra + / dobra

OCENA KOŃCOWA:

DOBRA +

10/2003

go lub z wybranego wejścia. Jak zwykle

uprzywilejowane jest wejście i.Link, z

którego cyfrowy sygnał bezpośrednio re−

jestrowany jest na krążku. Żeby i.Link

działał prawidłowo, konieczne jest prze−

brnięcie przez prosty set up zaaranżo−

wany specjalnie dla tego standardu.

Wielkim ułatwieniem jest nagrywanie

z użyciem programatora. Zapisywanie

może odbywać się ręcznie (wpisywanie

włączenia i wyłączenia każdej pozycji)

lub za pomocą ShowView, wymagające−

go jedynie podania numeru wydrukowa−

nego w programie telewizyjnym.

Po nagrywaniu przydaje się finaliza−

cja, szczególnie wówczas gdy chcemy

nagrane krążki odtwarzać w zwykłych

odtwarzaczach DVD. DVD−RW VR za−

zwyczaj nie wymaga finalizacji, a

DVD+RW z założenia nie potrzebuje

analizowania i katalogowania danych.

DVD−RW Video wymaga finalizacji, jeśli

ma być odtwarzana w DVD innych niż

rekorder. Ze zrozumiałych względów

również DVD−R musi zostać zakończony

po zapisaniu danych.

RDR−GX7 posiada także możliwość

korygowania obrazu i dźwięku. Ta pierw−

sza opcja jest oczywiście cenniejsza.

Redukcje zniekształceń chrominancji

i luminancji brzmią dla większości wi−

deofilów jak opowieść o statku kosmicz−

nym. Rzeczywiście, przełożenie zmiany

tych parametrów na obraz można stwier−

dzić jedynie przez mozolne odtwarzanie

wielu różnie modyfikowanych fragmen−

tów. O wiele prościej jest z filtrem bloko−

wym, który usuwa (lub nie) efekt pikseli−

zacji, czyli słabej rozdzielczości. Nie−

odzowny jest również equalizer wizyjny

obejmujący kontrast, kolor, jasność i od−

cień (NTSC).

Dobry obraz, znakomity dźwięk i obsługa dwóch formatów zapisu

wymaga bardzo zaawansowanej elektroniki.

Pełny luksus – Sony ma nawet wyjście komponent.

PODSUMOWANIE

Sony RDR−GX7 jest urządzeniem najbardziej

uniwersalnym i pod wieloma względami najlep−

szym. Za solidną budową i zaawansowaną elekt−

roniką idzie możliwość kopiowania w standar−

dach DVD−RW i DVD+RW. Sony zdecydowanie

prześciga konkurencję pod względem wyposaże−

nia w wejścia i wyjścia, w zestawie jest nawet

trójka komponent. RDR−GX7 możemy również

nazwać odtwarzaczem niemal audiofilskim, ja−

kość dźwięku z płyt CD i DVD jest na wysokim

poziomie. Rekorder RDR−GX7 nie jest jednak

urządzeniem idealnym ani tanim. Jakkolwiek ja−

kość zapisanego materiału jest referencyjna w

“krótkich” trybach, to jednak wraz ze wzrostem

czasu nagrania spada ona szybciej niż w pozo−

stałych dwóch kopiarkach. W dodatku tuner użyty

w Sony nie jest najlepszty, urządzenia można

użyć w roli źródła do podręcznego nagrywania

nocnych filmów, ale trudno oczekiwać, że spraw−

dzi się jako uzupełnienie plazmowego monitora

czy projektora − a przecież użytownik miałby pra−

wo robić względem niego takie plany.

Najbardziej interesującym produktem z punktu

widzenia praktyki i jakości nagranego obrazu jest

Philips DVDR−75. Trudno jest złapać urządzenie

na wyraźnych błędach kopiowania w trybie 3−go−

dzinnym, ale prawdziwą rewelacją są tryby 4− i 6−

godzinny − nawet w najdłuższym jakość pozwala

na spokojne obejrzenie filmu lub meczu. Szkoda

więc, że doświadczony przecież na tym polu Phi−

lips tym razem brzmieniowo pozostał w tyle.

Panasonic DMR−E50 jest niedoścignioną ma−

szyną edycyjną, nawet dwusystemowy Sony nie

jest w stanie nawiązać walki z DVD−RAM. Oczy−

wiście nie wolno zapominać o kapitalnej funkcji

time slip i o dostępności dwustronnych płyt DVD−

RAM, które pozwalają na rozciągnięcie czasu na−

grywania do 12 godzin. Tuner użyty w DMR−E50

również doczekał się pochwał. Odbiornik nie tylko

potrafi przekazać naturalny i stabilny obraz, ale

jest także praktycznie nieczuły na wady instalacji

antenowej.

Jak widać, wybór urządzenia będzie zależał

od budżetu, preferencji użytkownika, a także od

systemu, w którym ma się znaleźć.

Grzegorz Rogóż

Pierwsza uwaga dotyczy tu−

nera telewizyjnego − idealny nie

jest. Wspominam o tym nie bez

kozery − o ile można przecierpieć gor−

szą jakość filmów czy programów, któ−

re nagrywamy, oglądamy i kasujemy,

to użycie RDR−GX7 jako tunera do mo−

nitora plazmowego czy projektora

pociąga konieczność starannych ko−

rekt barw i maskowania zbyt wcześnie

występującej pikselizacji. I jeszcze jed−

na wada: rekorder Sony nie może stać

bardzo blisko telewizora, bo po prostu

namagnesowuje kineskop. Musi zna−

leźć się w odległości co najmniej 15 cm

od kineskopu.

Następne cechy są tylko pozytyw−

ne. Rejestracja obrazu z wewnętrzne−

go tunera jest aż za bardzo perfekcyj−

na, w trybie 2−godzinnym lub 1−godzin−

nym jakość jest zdecydowanie wyższa

niż ze źródła. Praktykę może potwier−

dzić teoria − wystarczy przecież, że

część toru w.cz., przez którą biegnie

sygnał antenowy, nie jest najwyższej

jakości. Tak czy inaczej obraz z 1−go−

dzinnej rejestracji jest idealny, a z 2−

godzinnej bardzo dobry (1,5 godziny

kopiowania przypomina jakość z trybu

2h). Zamazania kolorów, zacieranie

konturów i nadmierne przejaskrawienia

pojawiają się w systemie 3−godzin−

nym, szkoda, bo choć producent za

standardowe ustawienie uznaje 2 go−

dziny rejestracji, to większość użytkow−

ników natychmiast przestawi je na 180

minut (dwa filmy). Choć spadek jakości

przy 3h jest oczywisty, to wciąż nie ma

jednak co rozdzierać szat − tak potrafi

zaświecić hi−endowy S−VHS. Wersja

4h jest z trudem akceptowalna, ujaw−

nia zamazywanie konturów i przekła−

mywanie oryginalnych barw. Bolesne

są także sceny nocne, w których całe

plany podzielone są na zamrożone,

szare kwadraty poruszające się nie−

zdarnie i tylko od czasu do czasu. 6−

godzinnego trybu nie da się już użyć.

Oglądałem nagraną powtórkę meczu

Brazylia − Turcja, która wyglądała jak

jeden wielki replay, piłkarze składali się

z kwadracików i poruszali jak krewni

Robocopa.

Największy kontrast jakości obrazu

otrzymamy po załadowaniu do kieszeni

zwyczajnej płyty DVD. Dokładność in−

formacji, rysowanie szczegółów i dyna−

mika są perfekcyjne. W dodatku barwy

są żywe, ale nie przejaskrawione, a po−

ziom czerni bardzo głęboki. W połącze−

niu z dobrym projektorem DLP i dużym

ekranem mamy szansę poruszać się

po scenie wraz z aktorami.

Od strony dźwiękowej pozostają do

powiedzenia praktycznie same super−

latywy, więc zaoszczędzę miejsca.

Najbardziej podobał mi się konsekwen−

tny ciężar informacji zarysowany moc−

ną średnicą i dość ostrą, ale nie za

głośną górą. Po wybrzmieniu zawsze

pozostaje oddech i przestrzeń, dialogi

nie są beztrosko zawieszone, ale za−

wsze podawane w efektownej oprawie.

Głęboki, sprężysty bas potrafi pod−

nieść jeszcze dynamizm akcji. Płyty

CD odtwarzane są według tej samej

koncepcji, choć góra jest ostrzejsza.

STANDARD DVD+RW, DVD−RW

TRYBY REJESTRACJI 1−6h, HQ, HSP, SP, LP, EP, SLP

FORMAT ZAPISU MPEG, audio DD 2.0

WYJŚCIA WIDEO 1x komponent, 1x kompozyt,

1x S−Video

WEJŚCIA WIDEO 2x kompozyt, 2x S−Video, 1x DV

WEJŚCIA AUDIO 2x RCA

WYJŚCIA AUDIO 1x RCA, 1x cyfrowe koaksjalne

1x cyfrowe światłowodowe

ZŁĄCZA SCART 2x

PODŁĄCZENIE ANTENY we/wy

STANDARDY WIZYJNE PAL, NTSC

ODCZYTYWANE DYSKI DVD−V, DVD+RW, DVD+R,

DVD−RW, DVD−R, CD, VCD, CD−R, CD−RW, MP3

PARAMETRY OGÓLNE:

Wymiary (SxWxG) [mm]

43x8,9x38,1

Masa [kg]

5,7

Grzegorz Rogóż

Pobór mocy [W]

Komentarze i pytania:

e−mail: grog@audio.com.pl

10/2003

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: