Earthdawn - Posąg Raggoka.pdf - Dodatki - Pietrzas

Marcin AJFEL Zawiślak

http://earthdawn.of.pl

Posąg Raggoka

czyli opowieść o jednym z wielu kaerów Barsawii

Marcin AJFEL Zawiślak

„Wybacz, że zawracam Ci głowę o tak późnej porze. Dopiero przybyłeś do naszej wioski i z

pewnością zmęczony jesteś podróżą. Obiecuję nie zabierać Ci dużo czasu. Tylko chwilę. My,

mieszkańcy Mallag jesteśmy prostymi ludźmi, a nasza wioska nie jest zbyt często odwiedzana przez

podróżników. Nasi dziadowie opuścili kaer oddalony pół dnia drogi stąd. Nie chodzimy tam, bo to nie

musi być bezpieczne. Zresztą.. wszystko co cenne, nasi dziadowie stamtąd zabrali, więc po co

zaglądać w podziemne korytarze? A jednak kilka miesięcy temu przybył tutaj krasnolud z dwoma

orkami. Bogato ubrany był i nie za dobrze po naszemu mówił. Zatrzymali się u mnie i rano ruszyli do

kaeru. Nie zabrali ze sobą wszystkich rzeczy, a że już tyle czasu minęło, to pozwoliłem zobaczyć sobie,

co pozostawili. Coś im się tam musiało stać, bo skoro nie zabrali całego bagażu, pewno planowali

powrót. Chciałem Ci przekazać te zapiski. Nie znamy tego pisma, ponoć therańskie, bo i ten krasnolud

pewno z Thery przybył. Ty jesteś adeptem, podróżujesz po świecie, pewnie i to obce pismo znasz –

może jakieś ważne rzeczy tu wypisano? Na pewno bardziej będziesz wiedział co z tym zrobić, niż

ktokolwiek z nas. Wygląda to jak pamiętnik jakiś. Zerknij na to proszę i wybacz raz jeszcze, że

zakłóciłem Twój spokój.”

fragmenty dziennika Rufina, krasnoluda z Wielkiej Thery, znanego jako podróżnik i badacz Barsawii:

Kratas to podłe miasto. Bardziej podłe, niż cała ta barbarzyńska prowincja. Gdy

przybyłem tutaj po raz pierwszy, wiele lat temu – obiecałem sobie, że nigdy tu nie wrócę.

Od tego czasu los nieustannie mnie tu sprowadza, a ta niegościnna, zacofana Barsawia

uczyniła mnie bardzo zamożnym krasnoludem. Zamożnym wedle therańskich standardów.

Saradok, mój klient z Wielkiej Thery bardziej szalał na punkcie świecidełek, niż ta

barsawiańska wiedźma Alachia na Elfim Dworze. Znacznie lepiej również był w stanie

zapłacić. Zgromadził wiele starożytnych klejnotów o wątpliwej wartości, dostał w swoje

ręce również kilka autentycznych, legendarnych przedmiotów. Płacił tyle, że byłbym

głupcem zatrzymując je przy sobie. Tylko tępi, barsawiańscy awanturnicy, nazywający

siebie niekiedy „poszukiwaczami przygód” uważają tego typu rzeczy za bezcenne i

niechętnie się ich pozbywają.

Nadszedł w końcu dzień, gdy dotarła do mnie informacja o czymś zupełnie

wyjątkowym. Jak to zwykle bywa wśród niedouczonych Barsawian, przedmiot przez lata

okryty został całą litanią zabobonów, legend, przestróg i nie wiadomo czego jeszcze. Mnie

jednak interesowało tylko jedno – gdzie się ten przedmiot znajduje i kto go strzeże. Kilka

sakiewek srebrnych monet wystarczyło, by barbarzyńcy dali mi namiar na wiekowego elfa

od pewnego czasu przebywającego w Kratas. Ponoć robił w okolicy za pośmiewisko, znane

1/9

Marcin AJFEL Zawiślak

http://earthdawn.of.pl

z wyssanych z palca historii. Życie nauczyło mnie, że na wielu takich barsawiańskich

„bajkach” nieźle można się wzbogacić. A stawka była na tyle wysoka, by odwiedzić tak

plugawe miejsce, jak Kratas. Ulokowana w sercu spieczonych przez słońce bezdroży

cuchnąca ruina, pełna ciemnych uliczek gdzie czają się dzieci szabrowników, gotowe za

garść miedziaków poderżnąć ci gardło. Gangi w przerwach między ulicznymi walkami

koczujące na tym ogromnym gruzowisku wegetują tu od lat, bez nadziei na lepsze jutro.

Celem mej podróży do Miasta Złodziei były „Rozmaitości Jascona” – mordownia, w której

na pierwszy rzut oka oferowane jest tylko ciepłe, rozwodnione piwo (ale po kilku wizytach

przekonasz się, że można tam załatwić absolutnie wszystko). Elf z którym miałem się

spotkać faktycznie sprawiał wrażenie obłąkanego. Starzec odziany w obdarte łachmany,

zniszczony przez głód i starość. Sprawy układały się więc raczej dobrze. Obfity posiłek i

dobry trunek jak zwykle w takich sytuacjach wystarczył, by stać się jego „przyjacielem,

któremu można wszystko opowiedzieć”. Zresztą elf nie ukrywał swojej opowieści, tyle że

najprawdopodobniej byłem pierwszą osobą, która traktowała ją poważnie. Teraz miało się

okazać, czy dowiem się czegoś ciekawego, czy faktycznie naprzeciwko mnie siedzi

obłąkany starzec, a moja podróż była stratą czasu i pieniędzy. Oto co usłyszałem od starca:

„W odległych nam czasach, wiele lat przed Pogromem istniał w Barsawii klan

orkowych nomadów zwanych Krwawymi Szablami. Nie należał on do najliczniejszych,

jednak zdobył niemałe terytoria i bogactwa i przez pewien czas siał spustoszenie w

szeregach wrogów. Ten sprzyjający Krwawym Szablom okres nie trwał długo. Zacznijmy

jednak od początku. Przywódcą klanu był Orhlok Wielki. Był on okrutnym, ale honorowym

Wojownikiem, który jednak nie podejmował zwykle ważnych decyzji bez konsultacji ze

swym starszym bratem Alrigiem Łysym. Ten zdolny Ksenomanta stworzył dla wodza

wspaniały posążek, wykonany przede wszystkim z czystego orichalku. Wartość jego była

niewyobrażalna nawet w czasach, gdy orichalk był częściej spotykany w Barsawii. Podobno

Ksenomanta uwięził w posążku ducha Dawcy Imion, dawnego głosiciela Rashomona – Pasji

Władzy. Wspomniany potężny duch miał czynić właściciela posągu doskonałym

przywódcą. Faktycznie, od czasu stworzenia posągu okoliczności dziwnie sprzyjały

Orhlokowi w podbojach i rozszerzaniu swej władzy. Klan przeżywał okres świetności,

bogacił się i rósł w siłę. Nadszedł jednak dzień, w którym Yness, ludzka adeptka

złodziejskiej ścieżki ukradła coraz słynniejszy posążek. Niedługo później plemię Krwawych

Szabli zostało zdziesiątkowane przez przymierze uciskanych dotąd innych orkowych

klanów, zaś głowy Orhloka i Alriga utkwiły na włóczniach nowych władców tutejszych

ziem. Nomadzi szukali legendarnego posągu, jednak i on i sama Yness zapadli się pod

ziemię, zaś impulsywne, krótkowieczne orki szybko o sprawie zapomniały. Na dalszy ciąg

tej historii nie trzeba było jednak długo czekać, gdyż w innej części Barsawii, niewielkie

miasteczko Mallag, wiecznie nękane przez spory tutejszych drwali i kupców przeszło

intensywną przemianę. W nieznanych okolicznościach przywódcą miejscowych stała się

przybyła nie wiadomo skąd kobieta. Była doskonałym mówcą i niezłym strategiem. Miała

niesłychany talent do rozstrzygania wewnętrznych sporów, jak i do zapewniania osadzie

bezpieczeństwa. Sprytna Złodziejka została głosicielem Rashomona i przez wiele lat

sprawowała władzę nad rozrastającym się miasteczkiem. Z posągiem nie rozstawała się na

krok, jednak podczas specjalnych świąt był on wystawiany na zewnątrz jej domu i cieszył

2/9

Marcin AJFEL Zawiślak

http://earthdawn.of.pl

oko mieszkańców Mallag. A było to prawdziwe arcydzieło. Bezcenne ilości orichalku w

formie posągu stanowiły hipnotyzujące swym pięknem dzieło sztuki.

Umiejętne sprawowanie władzy przez Yness sprawiło, że przed Pogromem nie

brakowało miastu środków na budowę wspaniałego kaeru, jednak stara już wówczas Yness

nie doczekała dnia zapieczętowania schronienia. Po jej śmierci, władzę nad mieszkańcami

sprawował elf Sorton, głosiciel Rashomona, który stał się przywódcą na życzenie Yness.

Podczas Pogromu posąg znajdował się w specjalnie do tego celu stworzonej

komnacie sąsiadującej z kaplicą Garlen. Początkowo lata Długiej Nocy mijały spokojnie,

później jednak zaczęły się problemy. Sortona znaleziono martwego, siedzącego przed

posągiem. Już kilka dni wcześniej zachowywał się dziwnie, by w końcu usiąść naprzeciw

posągu i w bezruchu, z obłędem na twarzy – po prostu umrzeć. Mieszkańcy Mallagu

uświadomili sobie wówczas, że kształt posągu uległ zmianie, bijące z niego piękno i

bogactwo połączone było teraz także z goryczą i strachem. W niezrozumiały sposób

orichalkowa figura zmieniła swój kształt. Przedstawiający Rashomona posąg był teraz

stojącym w szerokim rozkroku, potężnie zbudowanym mężczyzną z głową barana, który

ręce uniesione miał do góry i zaciśnięte w pięści – jakby w geście tryumfu. Po śmierci

Sortona w kaerze zapanował chaos. Chętnych do objęcia stanowiska przywódcy było wielu.

Wszystkimi rządziła niepohamowana chęć posiadania posągu na własny użytek. Bijącą z

niego grozę przyćmiła niewyobrażalna wartość. W takich właśnie okolicznościach w kaerze

Mallag polała się krew. Symbol władzy stał się symbolem zazdrości, goryczy i zemsty.

Rashomon stał się Raggokiem, co doprowadziło do śmierci jego wiernego głosiciela.

Te okrutne dzieje kaeru zdziesiątkowały jego ludność, która podzielona na

stronnictwa, bez względu na wszystko nie wahała się prowadzić otwartej walki. Niewiele

by brakowało, a kaer nie przetrwałby Pogromu, mimo teoretycznej bezradności Horrorów

na zastosowane tutaj „Rytuały ochrony i przetrwania”. Sytuację opanowało jednak dwóch

elfów, którzy zdołali uspokoić lud, a posąg – jako tajemnicze źródło niebezpiecznego

zamieszania zamknąć w niewielkim pomieszczeniu i wejście do niego ukryć potężną iluzją.

Większość mieszkańców kaeru stanowili ludzie, jednak mieszkało też tutaj kilka

rodzin elfów. Po krwawych zamieszkach z rodu elfów pozostali tylko ci dwaj: Czarodziej

Vathamen oraz nie będący adeptem mędrzec Kalaaris. Dwa ludzkie pokolenia później

niewielu mieszkańców znało szczegóły historii posągu, zaś z biegiem czasu zapomnieli o

niej wszyscy. Elfy zaś strzegły tajemnicy wiedząc, czym groziłaby popularyzacja legendy.

Posąg miał czekać w ukryciu przynajmniej do zakończenia Pogromu. Jeśli tylko kaer

przetrwa Długą Noc, nie zabraknie czasu na rozwiązanie problemu bezcennej figury. W ten

oto sposób mieszkańcy Mallag przetrwali Pogrom i dzisiejsi ich potomkowie nie wiedzą nic

na temat tej legendy. Z pamiętających tamte czasy pozostał jedynie stary elf Kalaaris.

Mieszkańcy dzisiejszego Mallag nie uświadamiają sobie nawet, że ten nieszkodliwy

staruszek mieszkał w „ich kaerze”. Kalaaris po otwarciu kaeru postanowił opuścić założoną

na nowo osadę Mallag (przed Pogromem było to całkiem spore miasteczko, zaś po Długiej

Nocy na jego resztkach powstała malutka wioska). Elf wiedział, że sprawa posągu nie

została zakończona. Nie wiadomo czy jakiekolwiek moce nadal drzemały w jego wnętrzu.

Oczywista natomiast była jego wartość. Tym sposobem Kalaaris ruszył na północ i trafił do

Kratas, a Ty przyjacielu jesteś pierwszą osobą, która potraktowała jego opowieść poważnie.”

3/9

Marcin AJFEL Zawiślak

http://earthdawn.of.pl

Na tym kończy się opowieść tego dziadka. Zaraz gdy skończył, zasypałem go lawiną

pytań. Wiele rzeczy mi nie pasowało w tej historii. Przede wszystkim, skoro ukrywał to

przez mieszkańcami Mallag, to czemu teraz rozpowiada o posągu komukolwiek w Kratas?

Bardziej jednak interesowało mnie, gdzie znajduje się osada i w jaki sposób szukać w kaerze

miejsca, w którym ukryto posąg. Nie wszystko było do końca jasne, Kalaaris był jednak

chyba troszkę nie do końca świadomy otoczenia, no ale miał swoje lata – nawet jak na elfa.

Opuszczając Mallag pewnie chciał sprowadzić do kaeru jakąś grupę mędrców, którzy

przede wszystkim pomyślą o bezpieczeństwie, a nie wartości tego posągu. Stary ruszył na

północ, trafił do Kratas, skończyły mu się pieniądze i siły – i utknął tutaj na dobre. Zadając

mu pytania nie zdołałem doprowadzić do sytuacji, by zaprzeczył swoim wcześniejszym

stwierdzeniom, więc chyba jednak nie zmyślił tego wszystkiego. Dokładnie również podał

mi namiary na Mallag w zamian za obietnicę, że wezmę go tam ze sobą. Oczywiście

chciałem to uczynić, bynajmniej nie ze względu na prośbę dziadka (znał kaer i miejsce,

gdzie ukryto posąg, więc mógł się przydać). Wioska Mallag faktycznie okazała się istnieć,

ale dziadek zmarł podczas podróży przez ten dziki kraj. Na szczęście przez kilka dni

podczas wędrówki poopowiadał mi trochę o kaerze i lokalizacji kryjówki, więc wierzę, że

poradzę sobie bez niego. Jak zobaczyłem wioskę, to przestałem się staremu dziwić że nie

zdradził im swojej opowieści. Kilka brudnych chałup zamieszkałych przez cuchnących

prostaków, którzy powyrzynali by się pewnie na samą myśl o skarbie, zanim jeszcze by go

odnaleźli. Wejście do kaeru nie jest zbyt oddalone – kamienne wrota w górskim stoku da się

dostrzec z wioski, więc jutro przed południem zapewne tam dotrę. Nawet jeśli posąg

faktycznie posiada magiczne właściwości, to przekonany jestem że legenda je wyolbrzymia.

Jeśli siedział w nim duch jakiegoś szaleńca, to pewnie już dawno nie siedzi. Zresztą.. nie ma

się czym przejmować, zmagałem się już z potężniejszymi świecidełkami. Ale na niczym

jeszcze nie zarobiłem takiego majątku, jaki dostanę za orichalkowy posąg sprzed Pogromu!

Fragment księgi „Mallag – jeden z wielu kaerów Barsawii”, autorstwa Vathamena, ostatniego

Czarodzieja z Mallag:

Mallag rozpoczęło dość wcześnie budowę kaeru. Były najlepsze czasy tej osady,

kiedy mieszkańcy bogacili się i rosło znaczenie miasta w okolicy. Nie brakowało środków

na stworzenie imponującej i wygodnej siedziby dla wielu rodzin elfów i ludzi. Nie

brakowało także czasu, by zaznajomieni z tajnikami magii mędrcy znaleźli optymalne

miejsce w okolicy na stworzenie schronienia. Mallag położone było wśród skalistych

wzgórz i zalesionych dolin południowej Barsawii. Nie daleko od osady, w górskim stoku

rozpoczęto wieloletnią budowę. Plany schronienia opracowano bardzo rzetelnie,

niejednokrotnie konsultując się z mędrcami z różnych stron prowincji. W efekcie powstał

kaer bezpieczny i wygodny. Nikt nie mógł przewidzieć, że - mimo iż do wnętrza podczas

Długiej Nocy nie dostanie się ani jedna astralna bestia, w kaerze poleje się krew i śmierć

zabierze ze sobą setki istnień.

Na Kaer Mallag składały się cztery rozległe poziomy, określane umownymi

nazwami pochodzącymi z pewnej, dość egzotycznej odmiany sperethiela , wynikającymi z

przeznaczenia każdego z nich. Jedyne wejście prowadziło do poziomu drugiego od góry,

4/9

Marcin AJFEL Zawiślak

http://earthdawn.of.pl

nazwanego „ Meraetrh-tesr” , czyli „Poziomu obrońców”. Nad nim ulokowany był „ Beletre-

tesr” , niekiedy nazywany również "Poziomem Pasji" lub „Poziomem Opieki”. Pod

„ Meraetrh-tesr” stworzony został rozległy „ Tesrae-tesr” nazywany czasami „Poziomem

Wspólnoty”, najniżej natomiast „ Heron-tesr”, czyli „ Poziom Przetrwania”.

„Opieka, obrona, wspólnota, przetrwanie” - pojęcia te, towarzyszące głębokiej

symbolice obecnej w niemal każdym miejscu kaeru, miały sprawiać, by żyjących tu przez

lata Dawców Imion nie opuszczała nadzieja. Wiara w opiekę Pasji, pewne Rytuały Ochrony,

siła wspólnoty - wszystko to miało implikować spokojne przetrwanie Pogromu i

opuszczenie schronienia w dalekiej przyszłości.

Beletre-tesr poświęcony był Pasjom. Zbudowano tutaj dwa wielkie pomieszczenia.

Jedno z nich poświęcone było Garlen, drugie Rashomonowi. Pasję ogniska domowego

przedstawiono wysokim na kilkanaście metrów, kamiennym posągiem, stojącym pośrodku

okrągłej komnaty szerokiej na trzydzieści metrów. Ściany przechodzące w kuliste sklepienie

w całości pokryte zostały płaskorzeźbami związanymi z ideami wszystkich pozostałych

Pasji. Każdej Pasji odpowiadały po dwa świetlne kryształy: jeden duży, ulokowany w

ścianie na wysokości głowy posągu Garlen i jeden mały, umieszczony w marmurowej

posadzce wokół podestu. Wokół posągu, w złoconych naczyniach składano Garlen dary,

przynoszone podczas różnych świąt z „ Heron-tesr” . Przy wejściu do tego pomieszczenia

zawsze stało dwóch strażników (ich rola była rzecz jasna symboliczna i wynikała raczej z

tradycji osady, niż faktycznej potrzeby wystawiania tutaj straży). Warta zmieniana była

dokładnie co osiem godzin. Każdy mieszkaniec kaeru mógł o dowolnej porze odwiedzać to

pomieszczenie, ale prowadzenie rozmów ze strażnikami było zakazane. Szeroki korytarz

łączył tą komnatę z pomieszczeniem podobnych rozmiarów, w którym stał orichalkowy

posąg Rashomona. To miejsce mieszkańcy kaeru mogli odwiedzać tylko podczas

największych uroczystości. Na codzień mógł tutaj przebywać Sorton (formalny przywódca

kaeru) i kilku jego pomocników, podobnie jak on będących głosicielami Pasji Władzy. Dla

innych pomieszczenie było zamknięte magią. Sala Rashomona miała nieco niższe sklepienie,

niż sąsiednia. Ściany pokryto malowidłami i złoceniami. Przedstawiały one historię Mallag

od czasu przybycia Yness, aż do zamknięcia kaeru. Malowidła ulokowane wokół posągu

symbolizowały fakt, iż rozwój i świetność osady nie jest bez niego możliwa. Po śmierci

Sortona, gdy kaer ogarnęły walki, posąg zabrano z tego pomieszczenia.

Korytarz łączący Salę Garlen z Salą Rashomona był przestronny, gdyż podczas świąt

przychodziło tutaj wiele osób. Tędy również z dwóch stron szerokimi schodami można było

zejść do Meraetrh-tesr i bezpośrednio do Poziomu Wspólnoty.

Meraetrh-tesr , jedyna część kaeru bezpośrednio połączona z wyjściem na zewnątrz,

przeznaczona była przede wszystkim dla wojska. Kaer przez cały okres Długiej Nocy

utrzymywał swoją małą armię. Szkolono tutaj młodych wojowników, urządzano turnieje,

zorganizowano także służby porządkowe patrolujące kaer. Osoby zagrażające wspólnocie

trafiały do tutejszego aresztu. Kilka razy przestępców skazano na śmierć, częściej jednak na

jakiś czas trafiali do specjalnego sektora Heron-tesr , gdzie czekały ich ciężkie prace. O losie

przestępców decydował przywódca kaeru, który zawsze otaczał się gronem doradców

(głosicieli Rashomona). Po śmierci Sortona przestała jednak w kaerze panować zasada, w

5/9

Earthdawn - Posąg Raggoka.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: