KONCEPCJA PNF2.doc

KONCEPCJA PNF

Filozofia PNF:

·          pozytywne nastawienie do P i jego problemu

·          globalna obserwacja P – nie zależnie od niejsca uczkodzenia

·          intensywny trening (nie pod względnym wydolniści) sumowanie bodzców, irradjacja

·          mobilizacja rezerw (częsta zmiana pozycji wyjściowych, zmiana normalej kolejności ruchu, zadania domowe) –bez nich nie ma szans na poprawe.

·          Myślenie funkcjonalne(czynności życia codziennego)

·          Uzyskanie odpowiedzi na każdy bodziec

·          Bezbolesna praca z P.

Opór manualny- przez chwyt lumbrikalny (bodziec prioprioreceptywny)

w          torowanie napięcia mięśniowego

w          poprawa koordynacji

w          rozluźnienie mięśni antagonistycznych

w          wzmocnienie m. agonistycznych

w          musi być optymalny.

w          poprawa czucia ruchu

w          osiągnięcie odpowiedniej irradjacji

Optymalny opór:

©         wpływa na poprawę czucia ruchu

©         na napięcie i siłę mięśniową

©         na rozluźnienie niektórych mięśni

©         poprawa kontroli motorycznej (poprawa koordynacji pomiędzy mięśniami).

Stretch- impuls pobudzający rozciągnięty mięsień do skurczu lub stymulujący napięty mięsień do intensywnego skurczu.

a)         stymulus- rozciągnięcie grup mięśniowych przed ruchem (daje gotowość do ruchu)

b)         reflex stretch- szybkie pociągnięcie

c)         restretch- stymulacja mięśnia, który już pracuje (stretch podczas wykonywanego ruchu).

Trakcja (oddalenie powierzchni stawowych):

§          pobudza receptory okołostawowe

§          zmniejsza ból stawowy podczas ruchu.

§          torowanie wykonywania ruchu

§          rozciąganie m. W celu przygotowania ich do napięcia i skirczu

Irradiacja (wzmocnienie):to pobudzenia, reakcji, przepływu impulsów pod wpływem stymulacji wyzwolonej optymalnym oporem.

I. zależy od: cech osobniczych, motywacji, oporu, pozycji wyjściowej, cech fizycznych, brak dolegliwości bólowych.

·          cel: pobudzanie i obniżenie napięcia mięśniowego i aktywizowanie odcinka ciała przez pewien ruch

Aproksymacja (dociśnięcie powierzchni stawowych):

w          szybka- pobudza, krótki impuls stos. W celu osiągnięcia odruchowej odpowiedzi stabilizującej, stos. Np. nauka fazy podporowej.

w          wolna- zwiększa napięcie mięśniowe (stosuje się w późniejszych etapach, np. Przy nauce chodu).

Normalna kolejność ruchu:

©         optymalna koordynacja ruchu

©         ekonomiczna nauka chodu

©         od dystalnych do proksymalnych.

Zmiana normalnej kolejności ruchu:

§          u pacjentów neurologicznych (np. porażenie wiotkie )

§          od proksymalnych do dystalnych

§          umożliwia mobilizację pacjenta

§          poprzez oporowanie izometryczne mięśni możemy kończynę zatrzymać w odpowiednim wzorcu

§          przy porażeniach wiotkich wystrzegamy się trakcji, bo nie ma bariery mięśniowej, wtedy wykorzystujemy aproksymację.

Chwyt lumbrikalny: BODZCE MANUALNE

·          pobudza odpowiednie obszary skóry (pobudzenia eksteroceptywne)

·          torowanie kierunku ruchu (w odniesieniu do rotacji).

·          Ruch pewny bezbolesny

·          Umozliwia trójpłaszczyznową pracę z oporem

·          Dopasowanie chwytu do kształtu stymulowanego odcinka ciała

·          Zapewnia zabezpieczenie s. Ręki T.

Body mechanik:

w          optymalna współpraca terapeuty z pacjentem

w          ciało terapeuty ustawione w tej samej płaszczyźnie diagonalnej, co wzorzec ruchu wykonywany przez pacjenta

**lepsza koordynacja ruchów między terapeutą i pacjentem

**ułatwia zachowanie kierunku ruchu

**optymalne dozowanie oporu w całym zakresie ruchu

w          prawidłowa pozycja pozwala na zabezpieczenie terapeuty przed niepożądanymi przeciążeniami.

Kontakt wizualny:

©         ułatwia prawidłową współpracę między terapeutą a pacjentem

©         możliwość optymalnego dozowania oporu przez terapeutę oraz kontrolowania irradiacji

©         pacjent samodzielnie kontroluje i koryguje swoją pozycję i ruch

©         bodźce: telereceptory- pobudzają wykonywane ruchy.

Kontakt werbalny:

·          komenda krótka i zrozumiała dla pacjenta

·          komendy „pchać”, „ciągnąć” wskazują kierunek ruchu lub dotyczą skurczu izometrycznego

·          bodźce: telereceptory- pobudzają wykonywane ruchy.

Sumowanie bodzców:cel: pbudzanie i obniżanie napięcia mm.

·          czasowe- długie działanie bodzców w czasie

·          przestrzenne- różnymi kanałami ciała(wzrok, słuch,kinestatycznym) przepływają do CUN inf. O torowanym ruchu.

Faza kontroli motorycznej:

·          mobilność- ogólny zestaw cech warunkujących możliwości osiągnięcia pozycji

·          stabilność- utrzymanie osiągniętej pozycji- złożona forma kontroli motorycznej

·          mobilność na stabilność(koordynacja)

·          zręczność- utrzymanie fazy trzeciej przez naprzemienność

Wzorce ruchowe:

·          utarte, automatyczne,kompleksowe ruchy o przebiegu diagonalnym, trójpłaszczyznowem

·          zapis zgodnie z SFTR

Techniki agonistyczne:

·          rytmiczne zapoczątkowanie ruchu

·          kombinacja ruchów izotonicznych

·          odtwarzanie ruchu

·          techniki wykorzystujące zasadę główną Stretch:

- ponawialny stretch na początku ruchu

-ponawialny stretch w czasie ruchu

Techniki antagonistyczne:

·          dynamiczna zwrotność ciągła

·          stabilizacja zwrotna

·          rytmiczna stabilizacja

Techniki rozluzniające:

·          trzymaj- rozluznij(hold-relax)- technika rozluzniajaca, wykorzystująca statyczną pracę mm.przykurczonych, bolesnych lub osłabionych z wyboru stosowania u P bólowych.

·          napnij – rozluznij (contract- relax)

Bodzce wzrokowe:

·          aktywizują motorykę dowolną

·          są niezbędne podczas nauki nowego ruchu

cele: kontrolai korekcja, wyzwolenie większej siły skurczu, zawiększa aktywność mm. Tułowia w wyniku ruchow głowy będących skutkiem wodzenia wzrokiem,

Techniki stos.w koncepcji PNF

Cele: torowanie funkcjonalnego ruchu, wzmocnienie mm., regulacja napięcia mm., rozluznienie mm.,zwiększenie zakresu ruchu, redukcja bólu,