rachunkowosc.pdf
(
241 KB
)
Pobierz
Microsoft Word - Finanse publiczne.doc
Równanie kosztów:
K = k
z
x + k
s
Równanie zysku ze sprzedaży:
z = (c- k
z
) x - k
s
Progi rentowności:
ilościowy
x
=
K
s
pr
c
−
k
z
wartościowy K,
Zysk na sprzedaży zależy od:
rozmiarów sprzedaży,
ceny sprzedaży,
kosztów zmiennych,
kosztów stałych okresu.
Przepływy środków pieniężnych
– ma na celu udzielenie odpowiedzi na następujące
pytania:
z jakich źródeł pochodziły fundusze niezbędne do sfinansowania zmian stanu
zasobów oraz składników majątkowych;
w jaki sposób wykorzystywano dostępne fundusze;
czy działalność w roku sprawozdawczym przyczyniła się do poprawy czy
pogorszenia płynności firmy mierzonej zmianami kapitale obrotowym netto.
Kategorie kształtujące wynik finansowy przedsiębiorstwa:
przychody:
1.
przychody ze sprzedaży towarów, usług, wyrobów gotowych
2.
pozostałe przychody operacyjne
3.
przychody finansowe
koszty:
1.
rzeczowe
2.
osobowe
3.
finansowe
4.
pozostałe
Koszty można podzielić na:
1.
koszty stałe –
przedsiębiorstwo musi je ponosić niezależnie od tego czy i ile
wytwarza, są stałe co do kwoty – im więcej przedsiębiorstwo produkuje, tym na
jednostkę są niższe.
2.
koszty zmienne
–
zmieniają się wraz ze zmianą ilości produkcji wytwarzanej przez
przedsiębiorstwo
–
im więcej wytwarza, tym są one wyższe, koszt zmienny na
jednostkę nie zmienia się
http://student.bg.univ.gda.pl
1
Sprawozdanie finansowe obejmuje:
bilans
rachunek zysków i strat
informacja dodatkowa
Dodatkowo zestawienie zmian w kapitale (funduszu) własnym oraz rachunek przepływów
pieniężnych sporządzają podmioty spełniające
przynajmniej dwa z trzech
warunków:
1.
średnioroczne zatrudnienie wynosiło co najmniej 50 osób;
2.
suma aktywów bilansu na koniec roku obrotowego stanowiła w walucie polskiej
równowartość co najmniej 2 500 000 euro;
3.
przychody netto ze sprzedaży towarów i produktów oraz operacji finansowych za
rok obrotowy stanowiły w walucie polskiej równowartość co najmniej 5 000 000 euro.
Jednostka, która w roku obrotowym, za który sporządza sprawozdanie finansowe, nie
osiągnęło dwóch z trzech warunków:
1.
średnioroczne zatrudnienie w przeliczeniu na pełne etaty wyniosło nie więcej niż 50
osób;
2.
suma aktywów bilansu na koniec roku obrotowego w walucie polskiej nie
przekroczyła równowartości 2 000 000 euro;
3.
przychody netto ze sprzedaży towarowi produktów oraz operacji finansowych w
walucie polskiej nie przekroczyły równowartości 4 000 000 euro;
może sporządzać sprawozdanie finansowe w formie uproszczonej.
Bilans
– zestawienie składników majątkowych oraz źródeł ich finansowania
sporządzone na określony dzień, najczęściej na koniec roku obrotowego.
Zawiera informacje o wielkości zasobów, jakimi dysponuje firma (AKTYWA) oraz o
źródłach finansowania tych zasobów (PASYWA).
Rachunek zysków i strat
–zestawienie przychodów uzyskanych ze sprzedaży dóbr i
usług produkowanych przez firmę oraz zestawienie poniesionych w tym okresie kosztów.
Wynik finansowy przedsiębiorstwa
Kategorie opisujące wynik ze sprzedaży towarów
:
1. przychody ze sprzedaży towarów
2. wartość sprzedanych towarów w cenie zakupu
3. koszty handlowe (transport, zakup, magazynowanie)
4. koszty zarządu
Kategorie opisujące wynik ze sprzedaży usług
:
1. przychody ze sprzedaży usług
2. koszt wytworzenia usług sprzedanych
3. koszty zarządu
Kategorie opisujące wynik ze sprzedaży wyrobów gotowych
;
1. przychody ze sprzedaży wyrobów gotowych
2. koszt wytworzenia sprzedanych wyrobów gotowych
3. koszty sprzedaży
4, .koszty zarządu
WYNIK FINANSOWY
:
dodatni – zysk
ujemny – strata
Wynik finansowy ustalany jest w dwojaki sposób:
pozaewidencyjny (statystyczny) – salda kont wynikowych niebilansowych
(ustalane każdorazowo po zakończeniu okresu sprawozdawczego)
ewidencyjny (księgowy) - w ramach zamknięć „rocznych” i polega na
przeksięgowaniu kategorii opisujących poszczególne wyniki na konto „wynik
finansowy"
http://student.bg.univ.gda.pl
2
Funkcje zysku:
najbardziej ogólny i wszechstronny miernik oceny pracy przedsiębiorstwa
motywowanie właścicieli kapitału i załogi do jego pomnażania
źródło samofinansowania rozwoju
Struktura kapitału –
różnie definiowana, w zależności od autorów
1.
wg Masuliusa, Rossa, Westerfirlda i Jaffe, Mączyńskiej i Higginsa.
Struktura
kapitału tożsama jest ze strukturą pasywów, zwaną też strukturą finansowania,
którą można odczytać z prawej strony bilansu przedsiębiorstwa.
2.
wg Helferta, Downsa i Goodmana.
Struktura kapitału to podział kapitału stałego
(długoterminowego) na kapitał własny i zobowiązania długoterminowe.
3.
wg Brealeya i Myersa.
Struktura kapitału to struktura papierów wartościowych
wyemitowanych przez przedsiębiorstwo w podziale na papiery dłużne (bony,
obligacje) oraz papiery właścicielskie (udziałowe), takie jak akcje zwykłe i
uprzywilejowane.
Docelowa struktura kapitału
- zestawienie w odpowiednich proporcjach zadłużenie, zwykły
i uprzywilejowany kapitał akcyjny, jakimi firma zamierza finansować swoje inwestycje.
Teoria substytucji
- rozważania na temat wzajemnych relacji korzyści i kosztów związanych
z zaciąganiem zobowiązań w kontekście poszukiwania optymalnej struktury kapitału w
przedsiębiorstwie.
Optymalne dostosowanie źródeł i form finansowania do sytuacji rynkowej i wewnętrznej
przedsiębiorstwa jest bardzo istotnym czynnikiem mającym wpływ na maksymalizację
wartości przedsiębiorstwa.
Decyzje dotyczące struktury kapitału powinny uwzględniać:
dostępność kapitału
koszt kapitału
efektywność zaangażowania środków finansowych
ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej
Koszt kapitału
– suma kosztów kapitałów pochodzących z różnych źródeł.
Średni ważony koszt kapitału składa się z:
a.
koszt kapitału własnego
uprzywilejowanego ku=D
u
/C
n
zwykłego k
e
=(D
i
/C
o
)+g
b.
koszt kapitału obcego k
d
= r
d
(l-T)
krótkoterminowe zobowiązania nieoprocentowane
zobowiązania długoterminowe
k
A
= w
u
k
u
+ w
e
k
e
+ w
d
k
d
Praktyczne aspekty kształtowania struktury kapitału:
1.
Stabilność sprzedaży
2.
Struktura aktywów firmy
3.
Dynamika wzrostu firmy
4.
Rentowność produkcji
5.
Sprawowanie kontroli nad firmą
6.
Stanowisko kierownictwa firmy
7.
Sytuacja wewnątrz firmy
http://student.bg.univ.gda.pl
3
Ryzyko operacyjne zależy od:
a.
Zmienność popytu
b.
Zmienność cen sprzedaży
c.
Zmienność cen nakładów
d.
Możliwość dostosowania cen wyrobów do zmian cen nakładów
e.
Zakres kosztów stałych (dźwignia operacyjna)
Dźwignia operacyjna
– waga kosztów stałych w działalności firmy.
Jeżeli znaczna część całkowitych kosztów w przedsiębiorstwie ma charakter kosztów
stałych, to firma ma wysoką dźwignię operacyjną.
Wysoka dźwignia operacyjna przy pozostałych warunkach nie zmienionych
oznacza, że stosunkowo mała zmiana w wielkości sprzedaży spowoduje dużą
zmianę rozmiarów zysku operacyjnego.
Przy innych warunkach nie zmienionych, im wyższa jest dźwignia operacyjna,
tym większe jest ryzyko działalności gospodarczej (operacyjnej).
Miernikiem ryzyka operacyjnego jest
wskaźnik efektu dźwigni operacyjnej
(DOL - degree
of operating leverage) będący relacją względnych zmian zysku operacyjnego do względnej
zmiany wielkości sprzedaży.
Procentowa zmiana EBIT ∆ EBIT / EBIT x ( c – kz )
DOL = = =
Procentowa zmiana sprzedaży ∆ x / x x ( c – kz) – Ks operacyjne
EBIT [earnings before interest and taxes] = x ( c - k
z
) - K
s operacyjne
Wskaźnik efektu dźwigni operacyjnej jest wyliczany dla danej wielkości sprzedaży x.
Jego wartość różni się dla różnych wielkości sprzedaży. Jeżeli poziom sprzedaży jest bliski
poziomowi wyznaczającemu próg rentowności, poziom wskaźnika DOL jest wysoki.
Wraz ze wzrostem wielkości sprzedaży poziom wskaźnika DOL maleje, co oznacza,
że zmniejsza się ryzyko operacyjne . Dzieje się tak dlatego, że spada udział kosztów stałych w
relacji do przychodów ze sprzedaży.
Wskaźnik efektu dźwigni operacyjnej jest miernikiem elastyczności (wrażliwości)
zysku operacyjnego pod wpływem zmian wielkości sprzedaży. Wartość wskaźnika efektu
dźwigni operacyjnej informuje, o ile procent wzrośnie (lub spadnie) zysk operacyjny na
skutek jednoprocentowego wzrostu (spadku) sprzedaży.
Np. DOL = 2,5 - zmiana wielkości sprzedaży o 1% spowoduje zmianę zysku
operacyjnego o 2,5%
Dźwignia finansowa
- udział kapitałów obcych w strukturze kapitałów firmy.
Im większy jest udział długu obciążonego oprocentowaniem w kapitale firmy, tym większe
jest ryzyko finansowe przedsiębiorstwa. Koszty finansowe wynikające z oprocentowania
długu stanowią stały element kosztów przedsiębiorstwa, wywołując
efekt dźwigni
finansowej
. Im wyższe są koszty finansowe, tym działanie dźwigni finansowej jest silniejsze
i ryzyko finansowe większe.
http://student.bg.univ.gda.pl
4
8.
Warunki rynkowe
9.
Poglądy agencji klasyfikacyjnych i kredytodawców
10.
Opodatkowanie
Efekty dźwigni finansowej mogą być pozytywne, gdy przyczyniają się do wzrostu
zysków przypadających na jedną akcję lub negatywne, gdy powodują spadek zysków.
Siła tego oddziaływania zależy od udziału stałych kosztów finansowych w
całkowitych kosztach ponoszonych przez przedsiębiorstwo. Miernikiem oceny ryzyka
finansowego jest
wskaźnik efektu dźwigni finansowej
(
DFL
- degree of financial leverage),
będący relacją względnej zmiany zysku netto przypadającego na jedną akcję do względnej
zmiany zysku operacyjnego.
∆ EPS / EPS EBIT x ( c – kz ) -
Ks operacyjne
DFL = = =
∆ EBIT / EBIT EBIT - 1 x ( c – kz) – Ks operacyjne – Ks finansowe
EPS [earnings per share]= (EBIT- K
s finansowe
) (1 - T)/n
Wskaźnik efektu dźwigni finansowej wyliczany jest dla danej wartości zysku
operacyjnego (EBIT). Gdy wartość zysku operacyjnego jest bliska kosztom finansowym
(czyli gdy zysk netto jest bliski zera), poziom wskaźnika DFL jest wysoki.
Wraz ze wzrostem zysku operacyjnego poziom wskaźnika DFL maleje, co oznacza, że
zmniejsza się ryzyko finansowe. Spada bowiem udział stałych kosztów finansowych w relacji
do przychodów ze sprzedaży i kosztów operacyjnych.
Gdy przedsiębiorstwo nie ma zobowiązań, od których płacone jest oprocentowanie,
efekt dźwigni finansowej nie występuje, a DFL = 1.
Wartość wskaźnika efektu dźwigni finansowej informuje, o ile procent wzrośnie (lub
spadnie) zysk netto na jedną akcję na skutek jednoprocentowego wzrostu (spadku) zysku
operacyjnego.
Im wyższe jest ryzyko finansowe, tym większe jest ryzyko całkowite. Miernikiem
całkowitego ryzyka jest m.in. wskaźnik efektu dźwigni całkowitej (DTL - degree of total
leverage), będący relacją względnej zmiany zysku netto przypadającego na jedną akcję do
względnej zmiany wielkości sprzedaży:
∆ EPS / EPS
DTL = = DOL x DFL
∆ x / x
Wskaźnik efektu dźwigni całkowitej określa, o ile procent zmieni się zysk netto
przypadający na jedną akcję pod wpływem jednoprocentowej zmiany w wolumenie
sprzedaży.
Strategie stosowane przez przedsiębiorstwa:
1) konserwatywna -
polega na finansowaniu trwałego stanu aktywów obrotowych za
pomocą funduszy własnych bądź długoterminowego kredytu bankowego. Strategia ta
przywiązuje szczególną uwagę do zachowania wysokiej płynności finansowej. Prowadzi też
do wzrostu kosztów, gdyż kredyt długoterminowy jest zwykle wyżej oprocentowany niż
krótkoterminowy.
2) agresywna
- znaczna część stałego zapotrzebowania przedsiębiorstwa na -
fundusze finansujące aktywa obrotowe pokrywana jest za pomocą kredytu
krótkoterminowego. Sprzyja ona minimalizacji kosztów finansowania aktywów
obrotowych (niższe oprocentowanie kredytów krótkoterminowych) i sprzyja poprawie
poziomu stopy zwrotu kapitału własnego przez wykorzystanie dźwigni finansowej.
http://student.bg.univ.gda.pl
5
Plik z chomika:
mannika
Inne pliki z tego folderu:
koszty.doc
(97 KB)
rachunkowosc.pdf
(241 KB)
Zasoby majątkowe i źródła jego finansowania.doc
(47 KB)
koszty.doc
(97 KB)
Inne foldery tego chomika:
biznesplan
listy motywacyjne
logistyka
Mała księgowość 2011 ISO
przykłady CV
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin