Seth Clearwater - Prolog.doc

(41 KB) Pobierz
PROLOG

PROLOG

Przez całe życie w sierści wilkołaka.

 

 

”Kiedy człowiek zabije tygrysa, nazywa to sportem, ale jeśli tygrys zabija człowieka, nazywa się to okrucieństwem.”

George Bernard Shaw

 

 

Jestem wilkołakiem, choćby niewiadomo jak bardzo tego nie chciał – będę nim. Tak szczerze mówiąc to niezła frajda. Cała sfora tylko narzeka, wścieka się. Mi to pasuje, niestety tylko jako jedynemu. Chyba jestem jakimś odmieńcem, wszystko, czego oni nie lubią, ja lubię. Jednym z przykładów są wampiry, nie rozumiem, co oni mają do nich. Niedaleko naszego rezerwatu w La Push, mieszka rodzina Cullens. Tak to, ci ”zimni” pijący krew, chociaż tylko ze zwierząt, nazywają się wegetarianami. – Jak dla mnie bomba. Oczywiście Sam, nasz ‘wielki’ alfa widzi w tym samo zło. Wspólną naszą przyjaciółką, wampirów i wilkołaków jest Bella Swan. Myślę, że to dzięki jej znajomość z pijawkami i Jacobem mamy tyle zabawy.

 

 

Przez ostatnie dni coś się zmieniło. Bądźmy szczerzy, to nie było ‘coś’. Czułem, że stoję wyżej, jestem silniejszy, lecz rósł we mnie również gniew.  Wszystko chyba dla tego, że zmarł mój ojciec – Harry. Zostałem teraz z Leah i matką, Sue sami. – o ile można tak powiedzieć, bo na plecach wisiała mi cała zgraja Sama. Nie wiem, czego chcą, ciągle obserwują mnie ‘tym’ wzrokiem, zadają ‘te’ dziwne pytania. Nie ma wątpliwości właśnie zostałem celem głównym. Gang Sama rósł i rósł, jakby prawie każdy chłopak z plemienia z nimi trzymał. W szkole również dominowali. Właściwie to nie szkoła, chociaż… Uczę się w rezerwacie, nie jest nas zbyt wiele, część nauczycieli to po prostu rodzice. Budynek był naprawdę niewielki, część lekcji i tak odbywała się na zewnątrz. Moje małe miasteczko Forks, moje małe La Push, w którym można było zamarznąć, od paru dni na mnie nie działało. Ciągle gorąco, gorąco, coraz bardziej. Wszyscy w kurtkach, a ja w krótkim rękawku, chociaż mama mi na to nie pozwala. Właśnie wtedy Sam i reszta zaczęli bacznie mnie obserwować. Myślą, że są tak wielcy, to mogą wszystko. Pewnego dnia doszedł do nich Jacob! Ten JACOB, który za nimi nie przepadał. W tym momencie zaczęła śmierdzieć ta cała sprawa, jednak doszły nowe problemy. Moim głównym powodem smutku – była właśnie nagła śmierć Harrego, mojego taty. Wstrząsało to mną i to porządnie, a co gorsze, Billy (ojciec Jacoba Blacka) i całą rada plemienia ciągle wjeżdżają na mój dom. Nie miałem ochoty chodzić do szkoły – nie lubiłem, gdy ktoś widział mnie smutnym. Uszło mi to tydzień, jednak na samym końcu mama mnie wygoniła.

- Wpaść dzisiaj do ciebie? – to byłą Ruth, odkąd w pierwszym dniu zagadałem do niej stała się moim cieniem. Chodziła już pół roku do szkoły w rezerwacie i kompletnie nie przypominała Indiankę, jej matka pochodzi z Florydy, a ojciec z naszego plemienia.

- Po co?

- Nie było cię cały tydzień, przyniosę ci lekcje. – uśmiechnęła się promiennie.

- Nie, ale dzięki. – odparłem zastanawiając się, komu truła życie, gdy mnie nie było.

- Seth wiem, że ci smutno. – poklepała mnie po plecach jak starca. Nie odzywałem się, bo cóż mogłem powiedzieć?

- Wszystko się ułoży. – jak zawsze mówiła za dużo. Nie potrzebowałem chusteczki na otarcie łez.  Dawałem sobie jakoś radę, zresztą, co by nie powiedziała, nic nikomu nie przywróci życia.

- Daj spokój, Ruth. – machnąłem ręką i w tym samym czasie zauważyłem wzrok trzech mięśniaków. To był Sam, Paul i Jacob, stali przez małym budyneczkiem oparci o salę.

- Kiedy jest pogrzeb?

- Jutro.

To było na tyle, przez resztę dnia milczałem, moja towarzyszka nie zadawała zbyt dużo pytań, a ja jej odpowiadałem ciszą. O dziwo dzisiaj mnie nie złościła, wręcz przeciwnie to był ktoś, kto nie patrzył na mnie współczująco. Patrzyła wspierającą, jakby mogła dodać mi siły. Jednak nie byłem supermanem, chociaż pasowałbym do tej roli. Poczułem się lepiej w czterech ścianach mojego pokoju. Leżałem z głową w poduszce i próbowałem wymyślić jakiś kawał by rozśmieszyć siebie samego. Niestety wszystkie były zbyt denne by poprawić moje samopoczucie. Pierwszy raz było tak, nie umiałbym opisać tego kłucia w sercu i pustki w głowie.

            Obudziłem się, gdy był już  kolejny, następny, inny dzień. Dzień pogrzebu. Nagle poczułem w sobie złość, ogromną przedzierającą się do ciała. Moje ręce zaczęły się trząś. Spokojnie, spokojnie – myślałem w kółko. Nie wiem czy to było możliwe, ale uspokoiłem się. Nawet nie wiem, jakim cudem zaciągnięto mnie na całą ceremonię. To było coś okropnego, tłum ludzi zebrał się jakby to było jakieś widowisko. Czekaliśmy na to tydzień, ponieważ według naszych obyczajów kopiąc dół musimy zostawić go na kilka dni, by dowiedzieć się czy to właśnie ‘ ten’. Widocznie to właśnie był ‘ten’. Patrzyłem tylko i wyłącznie na czarną różę, którą trzymała moja siostra, Leah. Gdy ją wrzuciła na miejsce spoczynku, nie miałem już miejsca na widok. Przejechałem wzrokiem po zgromadzonych. Charlie nasz komendant policji i ojciec Belli Swan przytulał ramieniem moją matkę, a obok niego stał Billy na wózku inwalidzkim. To przełamało czar, właśnie wtedy różdżka zadziałała na mnie. Wystarczył widok kobiety, która straciła miłość, mojej mamy. Nigdy nie byłem dobry w tych miłosnych sprawach, lecz matkę znałem od zawsze. To twarda kobieta, jednak każdy w życiu, chociaż raz miał chwile słabości. Ostatkami sił broniłem się, by nie pociekły także po moim policzku łzy. To wszystko nie było w moim stylu, wszystko było takie smutne, wszystko wręcz opadało. Znowu poczułem jak trzęsą mi się dłonie, tym razem jednak nawet nie próbowałam tego powstrzymać. Gdy ojciec Jacoba zaniepokojony przyglądał mi się, zacząłem cofać do tyłu moje nogi. Próbowałem nie zwracać na siebie nawet najmniejszej uwagi, jednak Sam jak i reszta nadal wlepiali na mnie wzrok, jakby czegoś oczekując. Zdenerwowany ruszyłem w stronę ściany lasu. Po drodze czułem jak nogi stały się cięższe, oddech przyspieszony. Stałem niedaleko, oparty o jakieś drzewo. To było jak fala. Fala smutku. Fala złości. Fala rozczarowania. Fala wściekłości.

Potem nie było już nic pozytywnego. Złość eksplodowała, jednak nie tak jak na filmach. Nie rzucałem się na drzewa, waląc pięściami o konar. – ja nie miałem pięści, nie miałem rąk! Wylewające ciepło dotknęło wszystkiego w wewnątrz i zewnątrz mnie. Poczułem ulgę, jakbym właśnie uratował komuś życie dzięki super-trudnej operacji. Wtedy doszło do mnie, że mój wzrok pokazuje nieznane widoki, czuję nieznane zapachy, czuję zbyt wielką nieznaną miękkość. Byłem szczęśliwi, lecz to szybko się zmieniło, gdy doszły nowe nieznane obrazy, jakbym biegł przez las, ale przecież stałem w miejscu. Następna wizja, gdzie przypatruję się czemuś wielkiemu, zbyt wielkiemu na zwykłego wilka. Jednak ja przed sobą miałem zwykłe drzewo.

Spokojnie, Seth.

To nie był mój głos! No to teraz wszystko stawiam na jedno wyjaśnienie – zwariowałem, pójdę do wariatkowa. Zamkną mnie w kaftanie w miękkim pokoju i będę obijać się o jego ściany szukając okna.

Młody wyobraźnie masz bujną. To nie był poprzedni głos, tylko coś nowego. Ktoś nabijał się ze mnie.

Seth obróć się. Znowu ten baryton. Czy powinienem ufać omanom? Skoro to moja głowa, to pewnie, jeśli się obrócę zobaczę pustkę. Myliłem się i to jeszcze jak! Przede mną stały dwa basiory. Znowu zawitało u mnie w głowie nieznany obraz, jednego basiora patrzącego przed siebie. Chciałem krzyczeć, bo to mi zostało – być damą w opresji, może ostatecznie mięśniaki od Sama na coś się przydadzą? Z mojej piersi wydobył się dziki charkot, to był ryk. Przerażony umilkłem, to już nawet mówić nie umiem? Niezły ze mnie będzie popapraniec.

Nie zabijemy samych siebie. -  Gdy owy głos powrócił nie wiedzieć, czemu skojarzył mi się właśnie z Samem.

Szybki to ty jesteś. Sam, czemu go nie walniemy z dwa razy żeby padł? Tak jak mnie. Jak się obudzi na pewno będzie lepiej kojarzył fakty. Sarkastyczny ton przypominał mi Paula. Wtedy ujrzałem coś niewiarygodnego. Cztery wilki próbujące uderzyć jednego z nich tak by go uśpić. Wiedziałem, że tam nie jestem, to było coś w rodzaju - WSPOMNIENIA.

Tak, to wspomnienie Paula. Wzdrygnąłem się, gdy powrócił mój ‘oman’

Jesteś dzisiaj szamanem, Sam! Ciche mruknięcie, jakby śmiech. Ktoś prowadził rozmowę w mojej własnej głowie!

Paul, zamknij gębę. To był ktoś nowy, moim oczom ukazał się trzeci wilk, o ile można tak nazwać te potwory.

To lepiej spójrz na siebie! Mimo rozkazu drugi głos nie siedział cicho.

On tak zawsze. Seth krótka piłka, bo mi się spieszy. Z opóźnieniem zdałem sobie sprawę, któż może do mnie ‘przemawiać’. Trzy basiory, trzy głosy, trzech Indianinów.

Tak, możesz myśleć, że oszalałeś, ale tak nie jest. Uspokój się przynajmniej.

Dopiero teraz poczułem, że mam naprężone mięśnie.

Tak lepiej, Seth. Robisz postępy, a teraz skup się. Tego wilkołaka, co widzisz to ty sam wizja z naszej głowy.

Czy to była ukryta kamera? Jacob z kolegami nabijał się ze mnie?

Nie, to nie żarty. Pamiętasz legendy przy ognisku?

Przez wir wspomnień przeszło to właściwie. Legendy naszego plemienia Quileute głosiło, że wywodzimy się od wilkołaków.

Widzisz? Brązowo-piaskowy wilk wyprężył się ukazując rząd kłów. Wtedy przez wizję przeszła mi twarz Belli Swan.

On tak ciągle, prawie jak wpojenie. -  Rozpoznałem już ich, więc doskonale wiedziałem, że to Paul. Gdy to powiedział przed oczami zobaczyłem, Emily Young – dziewczynę Sama.

Co to wpojenie? Czułem, że krzywię się. Zbyt dużo wrażeń jak na jeden sen, więc odtrąciłem opcje by to był senny koszmar.

Słuchaj, młody to nie sen. Jesteś wilkołakiem tak samo jak opowiadają legendy. Tak jak zgadłeś my to Sam, Paul i Jake.

Jacob był trochę zdenerwowany, wiedziałem, że spieszy się do Belli. Teraz byłem pewien jednego – mam coś z mózgiem. Leah pewnie pękłaby ze śmiechu, zawsze mówiła, że powinienem dorosnąć. Nie tylko ja myślałem o Leah, czułem, że tą samą dziewczynę ma przed oczami Sam. To właśnie on był jej ‘byłym’, lecz potem zakochał się w naszej kuzynce, Emily. Moja siostra jest do dzisiaj załamana, nim zdążyłem załapać, moi towarzysze poznali już moje myśli. Zawstydzony spuściłem łeb na dół, zazwyczaj widziałem moje stopy, przynajmniej ludzkie, a nie jakieś owłosione łapki! To nie były łapki, tylko wielkie łapska jak u zmutowanego wilka! W tym momencie zrobiło się czarno dookoła. Tak przynajmniej pamiętam moją pierwszą przemianę.

 

...
Zgłoś jeśli naruszono regulamin