s.3 Oda z okoliczności ukończenia „Słownika” Lindego Że przez Pana wieczności słowo wyrzeczone. Po niezmiernościach światło rozciągnęło. Za którym światów mnóstwo niezliczone Pod stopę Twórcy cisnąć się zaczęło, Wszechmocny Władzca stworzenia Odbiera hołd podziwienia. Lecz gdy mąż w chęciach wielki a tak słaby w sile, Co pracą spełnia zamiar przedsięwzięty, A w pracy samej trafia w każdą chwilę Na los szalony i czas nieugięty - Ten wśród walki o ofiary, Gdy równie mężny jak stały, Chwalebne kona zamiary, Godzien jest chwały! Jeden jest kościół sławy wzniesiony pod niebiosa, Lecz do niego różne drogi,, A wszędzie zwalczać potrzeba Losy, przesądy i wrogi. Geniuszu, rycerstwa czy kunsztu zawody Wtedy osiągają całość, Kiedy zdolności narody Rozwija męstwo, odwaga i stałość. s.4 W każdym do chwały zakresie Wielkość się na walce wspiera; Ktokolwiek wieniec chwały odniesie, Wieniec zwycięstwa odbiera. Mars pod dębem tarczę składa, Rozkosz go poi dłonią pieściwą, Ale myśląca Pallada W zbroi spoczywa – chociaż pod oliwą. Czeka cię zwycięstwa chwała! Linde! Twa praca spełniona! Gdzie rąk trzeba Egeona, Tam dłoń jedna dokonała. Jako ożywne słońce swym promieniem Z ziemi wyciąga niebotyczne drzewa, Tak kogo boskim płomieniem Miłość pożytku zagrzewa, Ten , czując natchnienia święte, Spełnia dzieła niepojęte. Uniosłeś nam drogie szczątki Jedynej ojców puścizny, Jedne niestarte pamiątki Niszczonej zewsząd ojczyzny - Tak gdy w nieszczęśliwą Troję Zdrady Ulissa wniosły pożogi, Enej wziął na barki swoje,, Ojca i ojczyste bogi. s.5 Niechaj Sławian pokolenie Wiecznie twoje dzieło chowa, Czci jak lary nieskończenie - Praca to jest Alcydowa! Lecz gdzie są Alcyda słupy? Gdzie dziś słupy Bolesława? Wiecznym mieniem nie są łupy, Kamień granic nie nadawa. Język jest granicą świętą, Struż Chin, odwieczny mur, już się zawali, Mowa zostanie nietkniętą, Na nię już chciwość nie wykopie stali. Z nią twoje imię niewzruszone będzie! Czas, siejąc zgubę w niedościgłym pędzie, Zmiótł wielkie Teby i twój gród, Pryjamie, Lecz gdy na wszystko zniszczone Nocną rozciąga zasłonę, Sławę bierze na swe ramię, Wysoko z poziomej osi Ku wieczności ją unosi, A w jej dłoni karta złota, Wawrzynami uwieńczona, Na niej zasługi imiona śpieszy zawieść przed wieczności wrota .
Faficzek-10