Zasady inwentaryzacji składników majątkowych .
Inwentaryzacja to ogół czynności zmierzających do ustalenia rzeczywistego stanu środków trwałych i obrotowych oraz zobowiązań na oznaczony dzień czyli na dany moment.
Inwentaryzację przeprowadza się w celu;
1. Sprawdzenia danych ujętych w ewidencji księgowej i porównania ich ze stanem rzeczywistym.
2. Oceny przydatności posiadanych składników majątkowych.
3. Rozliczenia osób odpowiedzialnych materialnie za powierzone im mienie.
Inwentaryzację można przeprowadzić poprzez lub drogą:
1. Spisu z natury
2 .Uzyskania od banków i kontrahentów potwierdzeń prawidłowości wykazanego w księgach
rachunkowych stanu aktywów, po weryfikacji we własnym zakresie aby upewnić się co do jego
poprawności.
3 .Porównania danych z ksiąg rachunkowych z odpowiednimi dokumentami, a następnie
weryfikacji realnej wartości tych składników-potwierdzeniem aktywów finansowych są wyciągi
bankowe.
Każda z wyżej wymienionych form jest zastrzeżona dla innej grupy składników majątku:
W drodze spisu z natury inwentaryzujemy: aktywa pieniężne, papiery wartościowe, rzeczowe składniki aktywów obrotowych, środki trwałe bez gruntów i środków do których dostęp jest utrudniony, maszyny i urządzenia należące do środków trwałych w budowie, oraz środki trwałe znajdujące się na terenie firmy ,będące własnością innych jednostek.
Inwentaryzację przeprowadza się raz na koniec roku obrachunkowego, zmiany osoby odpowiedzialnej za mienie, zakończenia działalności oraz na dzień poprzedzający postawienie firmy w stan likwidacji lub upadłości.
Inwentaryzację przeprowadza się zgodnie z instrukcją zawierającą: termin inwentaryzacji, skład komisji ,metody pomiaru, zasady rozliczania różnic itp..Za właściwe i terminowe przeprowadzenie inwentaryzacji odpowiada kierownik jednostki, który powołuje komisję inwentaryzacyjną .Jako arkusze spisu z natury przyjmuje się standardowe druki, traktowane jako dowody księgowe, ponumerowane, podstemplowane nie mogą zawierać niewypełnionych wierszy. Spis z natury ilościowo-wartościowy musi odbywać sie w jednostkach miary takich samych jakie ujmuje się w ewidencji ilościowo-wartościowej księgowej. Wyceny dokonują zespoły spisowe lub dział księgowości. Ważne jest by ceny materiałów ,towarów i wyrobów gotowych przyjmowane były identyczne jak w ewidencji księgowej, ponieważ celem inwentaryzacji jest zweryfikowanie danych ewidencji księgowej. Na arkuszach spisu z natury nie wyceniamy akcji, obligacji, bonów i innych papierów wartościowych, ponieważ ewidencja księgowa zapewnia informację o ilości i wartości w dniu inwentaryzacji.
Przyczyny powstania różnic inwentaryzacyjnych określa komisja inwentaryzacyjna w protokole ,w którym przedstawia sposoby ich rozliczenia .
Do przyczyn różnic zaliczamy:
-ubytki naturalne/występują w czasie transportu, przeładunku lub składowania/
-niedokładność urządzeń pomiarowych/wag, liczników/
-zjawiska losowe/kradzieże, powodzie, pożary/
-różnice nieistotne /niewyjaśnione/ istotny stan księgowy.
Ujawnione w toku inwentaryzacji różnice między stanem rzeczywistym a stanem księgowym wykazanym na kontach należy wyjaśnić i rozliczyć, doprowadzając do zgodności ksiąg z rzeczywistością. Osoby rozpatrujące różnice inwentaryzacyjne mogą zaproponować następujące rozstrzygnięcia : -uznać różnice za nieistotne
-uznać że różnica mieści się w granicach norm
-zaproponować kompensatę nadwyżek z niedoborami jako konsekwencję niezamierzonej zmiany asortymentów
-uznać niedobór powstały z winy osób odpowiedzialnych i wystąpić naprawienie szkody.
anklen