skrypt pmp.doc

(328 KB) Pobierz
I

 

1.       Pojęcie państwa

Jedyne dotychczasowe traktatowe pojęcie państwa znajduje się w między amerykańskiej konwencji o prawach i obowiązkach państw z dnia 23 grudnia 1933r. Według tej konwencji państwo jako osoba prawa międzynarodowego powinno posiadać następujące atrybuty:

·         Stałą ludność;

·         Określone terytorium;

·         Rząd;

·         Zdolność do utrzymywania stosunków z innymi państwami

 

Państwem w sensie prawa międzynarodowego jest suwerenna jednostka geopolityczna. Z punktu widzenia prawa międzynarodowego każde państwo jest jednostką geopolityczną ale nie każda jednostka geopolityczna jest państwem. Cechą nieodłączną i wyróżniającą każdego państwa jest suwerenność.

Państwa w znaczeniu jednostki geopolitycznej nie należy utożsamiać z państwem w znaczeniu władzy państwowej czy aparatu państwowego.

 

2.       Obszary podbiegunowe

W stosunku do lądowych obszarów podbiegunowych wokół bieguna północnego przyjęto w praktyce teorię sektorów geograficznych. Według tej teorii państwa które są położone wokół obszaru podbiegunowego północnego, to jest: Rosja, Norwegia, Dania, Kanada i Stany Zjednoczone, są zwierzchnikami terytoriów lądowych (wysp) znajdujących się w sektorze wyznaczonym granicami ich terytoriów podstawowych.

Zgodnie z dekretem z dnia 15 stycznia 1926r., rosyjski sektor arktyczny obejmuje wszystkie wyspy położone między wybrzeżem północnym Rosji a biegunem północnym, z wyjątkiem terytoriów nad którymi została uznana suwerenność innych państw. Chodzi tu o Spitsbergen oraz wyspy sąsiednie, których status prawny został ustalony w trybie międzynarodowym. Zgodnie z umową z 1920r. suwerenność nad tym terytorium należy do Norwegii ale może być ono również wykorzystywane przez inne państwa. W rezultacie Norwegia i Rosja mają tam stałe osady zajmujące się głównie wydobyciem węgla, natomiast Polska utrzymuje stałą stację badawczą.

 

3.       Klasyfikacja organów organizacji międzynarodowych

Można wyodrębnić pewien schemat organizacyjny, który powtarza się zwłaszcza w przypadkach powszechnych organizacji międzynarodowych. Schemat ten obejmuje organy trojakiego rodzaju, mają one cechy zgromadzenia, rady, sekretariatu

·         W każdej organizacji międzynarodowej jest organ plenarny pod nazwą zgromadzenia, konferencji czy kongresu. W skład takiego organu wchodzą wszystkie państwa członkowskie. Jest on więc najbardziej reprezentatywny, ale w przypadku organizacji międzynarodowej powszechnej jest mało operatywny.

·         Jest też organ w którym reprezentowana jest tylko część państw członkowskich i nosi on zazwyczaj nazwę rady, komitetu lub komisji. Z tego rodzaju organów rezygnują tylko organizacje międzynarodowe o bardzo wąskim zakresie działania.

·         Nieodzowny jest też organ administracyjny pod nazwą sekretariatu lub biura, chyba że funkcję tę pełni jedno z państw.

Charakter składu organów organizacji międzynarodowej jest różny. Należy odróżnić organy których członkami są państwa (to organy przedstawicielskie) od innych organów (organy nie przedstawicielskie).

 

II

1.       Społeczność międzynarodowa.

Społeczność międzynarodową stanowi ogół państw. Jest to społeczność państw, które nie tylko współistnieją ale i utrzymują wzajemne stosunki.

Cechy charakteryzujące społeczność międzynarodową w porównaniu ze społecznością państwową:

Nieduża, nie przekraczająca dwustu, liczba jej uczestników;

Uznanie suwerennego charakteru tych uczestników, którzy są wzajemnie równouprawnieni;

Jej organizacja wewnętrzna jest mniej rozwinięta, choć podlega stałemu rozwojowi w konsekwencji postępującej internacjonalizacji życia współczesnego.

Skład społeczności międzynarodowej jest zmienny. W ramach powszechnej społeczności międzynarodowej obejmującej wszystkie państwa świata istnieją grupy państw połączone ściślejszymi więzami gospodarczymi, politycznymi czy ideologicznymi.

 

2.       Zmiany terytorium państwa

Wszelkie zmiany terytorium państwa są podporządkowane z punktu widzenia prawa międzynarodowego zasadzie integralności terytorialnej państw. Karta Narodów Zjednoczonych nakłada na wszystkie państwa obowiązek poszanowania integralności terytorialnej innych państw. Zakazane przez prawo międzynarodowe i nieskuteczne pod względem prawnomiedzynarodowym są wszelkie zmiany terytorialne w wyniku użycia lub groźby użycia siły w stosunkach między państwami. Tym samym pojęcie aneksji zostało postawione poza prawem międzynarodowym.

Zasada integralności państw nie wyklucza jednak zmian terytorialnych, możliwe są nabytki i ubytki terytorialne, które są zgodne z prawem międzynarodowym.]

Nabycie:

·         Pierwotne- ma miejsce wtedy, gdy państwo nabywa terytorium, które przed terminem nabycia nie podlegało zwierzchnictwu terytorialnemu innego państwa: zawłaszczenie terytorium niczyjego, przyrost terytorium

·         Pochodne- przedmiotem nabycia jest terytorium będące przedtem częścią terytorium innego państwa lub znajdujące się pod administracją innego państwa: cesja terytorialna(państwo na podstawie umowy przekazuje część terytorium innemu państwu), zintegrowanie terytorium państwa z terytorium kolonialnym

Utrata:

Pochodne nabycie jakiegoś terytorium przez państwo w drodze cesji terytorialnej jest jednocześnie utratą tego terytorium przez drugie państwo. Terytorium państwa może być też uszczuplone na skutek secesji jakiejś jego części, która uzyskuje status innego państwa. Natomiast dekolonizacja oznacza tylko wygaśnięcie praw i obowiązków związanych z administrowaniem terytorium kolonialnym a nie utratą suwerenności nad nim.

 

3.       Zgromadzenie ogólne ONZ

W skład Zgromadzenia ogólnego ONZ wchodzą wszystkie państwa członkowskie. Ma one bardzo szeroki zakres kompetencji. Może omawiać wszelkie sprawy wchodzące w zakres KARTY NZ(26 VI 1945r.) oraz dotyczące kompetencji i funkcji któregokolwiek organu ONZ. Może ono również uchwalać zalecenia w takich sprawach, z wyjątkiem sporów lub sytuacji, co do których Rada Bezpieczeństwa wykonuje swoje funkcje.

Zgromadzenie ogólne zbiera się raz do roku na sesję zwyczajną, a poza tym może być zwołane na sesję nadzwyczajną na żądanie Rady Bezpieczeństwa-lub większość członków ONZ. Sesja Zgromadzenia ogólnego wybiera swojego przewodniczącego oraz jego zastępców.

 

1.       Nazwa prawa międzynarodowego

Prawo międzynarodowe to prawo które reguluje stosunki wzajemne państw tworzących społeczność międzynarodową.

Dawniej prawo międzynarodowe nazywano prawem narodów. Termin ten wywodzi się z łac. Ius gentium którym określano część prawa rzymskiego dotyczącą cudzoziemców. Natomiast termin prawo międzynarodowe, które odpowiada łacińskiemu terminowi ius inter gentes, pojawił się w pismiennictwie polskim w drugiej połowie XIX w. a obecnie jest powszechnie używany.

Prawem międzynarodowym jest prawo międzynarodowe publiczne. Prywatne prawo międzynarodowe jest cześć prawa państwa, które wskazuje prawo właściwe dla międzynarodowych stosunków osobistych i majątkowych w zakresie prawa cywilnego.

 

2.       Cesja terytorialna

Cesja terytorialna polega na tym, że na podstawie umowy międzynarodowej jedno państwo(cedent) przekazuje część swojego terytorium innemu państwu (cesjonariuszowi).

Zwykle ma zastosowanie w warunkach pokoju, ale przewidywaną ją też w traktatach pokoju będących następstwem wojen, np. traktat pokoju z Włochami z 1947r., Włochy zrzekły się niektórych części swojego terytorium na rzecz Francji, Jugosławii i Grecji.

Niekiedy cesja  terytorialna ma postać szczególną, która pozwala ją kwalifikować jako cesję wzajemną, odpłatną czy też plebiscytarną

·         Cesja wzajemna zachodzi wtedy, gdy dwa państwa w trybie umowy międzynarodowej zamieniają się jakimiś częściami swoich terytoriów. Każde z nich występuje w roli zarówno cedenta, jak i cesjonariusza. Polska – ZSRR umowa z 15 lutego 1951r. o zamianie odcinków terytoriów państwowych.. ZSRR cedował Polsce cześć terytorium w rejonie Bieszczad o powierzchni 480km2, natomiast Polska cedowała na rzecz ZSRR południowo – wschodnią część ówczesnego województwa lubelskiego o takiej samej powierzchni.

·         Cesja odpłatna polega na tym, że państwo cedent otrzymuje od państwa cesjonariusza w zamian za cedowane terytorium ustalona miedzy nimi w umowie międzynarodowej kwotę pieniędzy. Treścią takiej cesji jest przeniesienie zwierzchnictwa terytorialnego, a nie zmiana podmiotu własności.

W 1867r. Rosja odstąpiła Stanom Zjednoczonym Alaskę za 7.200.000 dolarów.

Cesja plebiscytarna – jeśli umowa międzynarodowa przewiduje plebiscyt, to wola ludności terytorium, która ma być obiektem cesji, warunkuje zmianę zwierzchnictwa terytorialnego. Wymaganie przeprowadzenia plebiscytu, z punktu widzenia samostanowienia narodów można postawić w formie kategorycznej  tylko w stosunku do terytoriów stanowiących odrębne całości etniczne.

Polska po I wojnie światowej – plebiscyt o odniesieniu do części Górnego Śląska, Warmii, Mazur i Powiśla (traktat Wersalski)

 

3.       Rada Bezpieczeństwa ONZ

Składa się z 15 członków: Chiny, Francja, Rosja, Stany Zjednoczone i Wielka Brytania są stałymi członkami Rady Bezpieczeństwa. Niestałych członków w liczbie 10 wybiera na okres 2 lat Zgromadzenie Ogólne ONZ, kierując się ich wkładem w dziełu utrzymania pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego oraz właściwym podziałem geograficznym. Podział ten, według zalecenie Zgromadzenia Ogólnego jest taki że 5 miejsc przypada państwom Afryki i Azji, 2 miejsca państwom Ameryki Łacińskiej, 1 miejsce państwom Europy Wschodniej i 2 miejsca państwom Europy Zachodniej i innym państwom.

Polska była członkiem Rady Bezpieczeństwa w latach: 1946-47, 1960, 1970-71, 1982-83, 1996-97.

Każdy członek Rady Bezpieczeństwa powinien być stale reprezentowany w siedzibie ONZ, aby mogła ona pełni swoje funkcje bez przerwy.

W zakresie spraw dotyczących pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego Karta NZ przyjęła zasadę priorytetu kompetencji Rady Bezpieczeństwa. Jest ona tym organem ONZ na którym spoczywa główna odpowiedzialność za utrzymanie pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego i w tym charakterze działa w imieniu wszystkich członków ONZ. Do głównych kompetencji ONZ należy pokojowe załatwienie sporów oraz podejmowanie akcji w razie zagrożenia lub naruszenia pokoju. W tym drugim zakresie jest ona władna stosować dwa rodzaje sankcji, sankcje nie pociągające za sobą użycia sił zbrojnych oraz sankcje zbrojne. Charakteru sankcji nie mają natomiast operacje pokojowe ONZ wymagające zgody państwa, na którego terytorium są przeprowadzone.

 

1.       Kurtuazja międzynarodowa

Normy kurtuazji międzynarodowej są stosowane przez państwa w celu ułatwienia sobie wzajemnych stosunków. Wyrastając ze wspólnego dnia grzeczności okazywanej przez ludzi innym ludziom, są one dostosowane do właściwości stosunków międzynarodowych. Do tej dziedziny należą na przykład reguły protokołu dyplomatycznego. Zazwyczaj są one skrupulatnie przestrzegane, jednakże ich ewentualne naruszenie nie stanowiłoby naruszenia prawa międzynarodowego.

 

2.       Ludność państwa i jej klasyfikacja

Stała ludność państwa jest naturalnym składnikiem każdego państwa. Państwo jako suweren danego terytorium sprawuje zwierzchnictwo nad ludźmi znajdującymi się na tym terytorium. Zwierzchnictwu temu w pełnym zakresie podlegają wszystkie osoby przebywające na terytorium państwa z wyjątkiem osób sprawujących funkcje organów innych państw lub organizacji międzynarodowych – przysługują im przywileje i immunitety.

Ludność państwa dzieli się na dwie kategorie:

Obywatele państwa – stanowią główny substrat ludności państwa w sensie jakościowym i ilościowym

Cudzoziemcy:

a)       Ludzie będący obywatelami innego bądź innych państw

b)       Bezpaństwowcy

Cała ludność państwa zarówno obywatele jak i cudzoziemcy, podlega prawu tego państwa

 

3.       Rada Gospodarcza i Społeczna ONZ

Składa się z 54 członków wybieranych przez Zgromadzenie Ogólne na okres trzech lat. Cały skład członkowski tej Rady, zgodnie z zaleceniem Zgromadzenia Ogólnego jest podzielony według regionów geograficznych. Państwa Afryki mają 14 miejsc, państwa Europy Zachodniej i inne 13, państwa Azji 11, państwa Ameryki Łacińskiej 10 oraz państwa Europy wschodniej 6. Ponowna wybieralność jest dopuszczalna, co umożliwia stałym członkom Rady Bezpieczeństwa również stałe zasiadanie w Radzie Gospodarczej i Społecznej. W latach 1995-1997 Polska była członkiem tej rady już po raz jedenasty.

Rada Gospodarcza i Społeczna prowadzi lub inicjuje studia oraz wydaje zalecenia dotyczące międzynarodowych stosunków gospodarczych, społecznych, kulturalnych, oświatowych i zdrowotnych oraz praw człowieka. Jest ona organem koordynującym działalność wszystkich organizacji wyspecjalizowanych tworzących system czy rodzinę Narodów Zjednoczonych.

 

1.       Moralność międzynarodowa

Moralność międzynarodowa składa się z norm moralnych dotyczących stosunków międzynarodowych. Niektóre umowy międzynarodowe odwołują się do moralności międzynarodowej, a niejednokrotnie posługują się takimi pojęciami moralnymi jak sprawiedliwość czy słuszność. Poglądy moralne poszczególnych ludzi a nawet poszczególnych narodów, różnią się między sobą ale co do niektórych kwestii międzynarodowych są jednakowe albo przynajmniej zbieżne. Dzięki temu moralność międzynarodowa jest jednym z czynników kształtujących prawo międzynarodowe. W rezultacie niektóre podstawowe zasady stosunków międzynarodowych, jak na przykład zasada szacunku dla innych państw, mają charakter zarazem moralny i prawny.

 

2.       Nabycie i utrata obywatelstwa

Nabycie obywatelstwa może przede wszystkim nastąpić przez urodzenie ale także przez zamążpójście lub adopcję.

Obywatelstwo może też zostać nadane cudzoziemcowi, a więc obywatelowi innego państwa, względnie bezpaństwowcowi.

Nabycie obywatelstwa przez urodzenie – państwa stosują zasadę krwi albo zasadę ziemi albo też przyznają priorytet jednej z tych zasad. Rozbieżności ustawowe państw w tym zakresie mogą prowadzić zarówno do podwójnego obywatelstwa jak i bezpaństwowości. Pierwszy przypadek zdarzy się gdy dziecko rodziców mających obywatelstwo państwa które stosuje prawi ziemi urodzi się na terytorium państwa które stosuje prawo krwi.

Polska ustawa o obywatelstwie oparta jest na prawie krwi – dziecko nabywa obywatelstwo polskie przez urodzenie, jeżeli oboje rodzice są obywatelami polskimi oraz jeżeli jedno z rodziców jest obywatelem polskim a drugie jest nieznane, bądź jego obywatelstwo jest nieokreślone lub nie ma żadnego obywatelstwa.

Zasada ziemi stosowana jest pomocnicze wobec dziecka urodzonego lub znalezionego w Polsce, gdy oboje rodzice nie są znani lub nie jest określone ich obywatelstwo lub nie mają żadnego obywatelstwa.

Zarówno w związku z zamążpójściem ja, jak i przy innych wielkich okolicznościach zmiany obywatelstwa szczególnie ważne jest zharmonizowane nabycie nowego obywatelstwa z utratą dawnego. Sposobem uniknięcia podwójnego obywatelstwa jest przyznanie takim ludziom prawa opcji, czyli prawa wyboru jednego z dwu posiadających obywatelstw.

Utrata obywatelstwa może nastąpić w formie zwolnienia obywatelstwa lub pozbawienia obywatelstwa. Zwolnienie obywatelstwa łączy się na ogół z nabyciem obywatelstwa innego państwa, natomiast pozbawienie obywatelstwa jest aktem zupełnie wyjątkowym.

 

3.       Sekretariat ONZ

Składa się z Sekretarza Generalnego jak głównego funkcjonariusza administracyjnego Organizacji oraz personelu jaki może być potrzebny. Liczba osób zatrudnionych w ONZ wynosi ponad 15 tysięcy(2001). Sekretarza Generalnego mianuje na okres pięciu lat Zgromadzenie Ogólne na zalecenie Rady Bezpieczeństwa. Sekretarz Generalny mianuje personel Sekretariatu na podstawie regulaminu uchwalonego przez Zgromadzenie Ogólne. Rekrutacja personelu powinna opierać się na jak najszerszej podstawie geograficznej.

Przy wykonywaniu swych obowiązków Sekretarz Generalny oraz personel Sekretariatu ONZ nie powinni zwracać się ani otrzymywać instrukcji od jakiegokolwiek rządu lub władzy poza Organizacją. Jako funkcjonariusze międzynarodowi są oni odpowiedzialni tylko wobec ONZ.

 

Tzw. Miękkie prawo międzynarodowe

Pomiędzy prawem międzynarodowym a innymi normami międzynarodowymi są jeszcze normy zwane „miękkim” prawem międzynarodowym. Ich źródłem są przede wszystkim liczne uchwały organizacji międzynarodowych i konferencji międzynarodowych. Niektóre spośród tych uchwał są skonstruowane w sposób bardzo podobny do umów międzynarodowych, niemniej nimi nie są. Bardzo często powołuje się je w pracach naukowych z zakresu prawa międzynarodowego. Przykładem dokumentu znajdujące się na granicy między prawem międzynarodowym a „miękkim” prawem międzynarodowym jest Deklaracja zasad prawa międzynarodowego, dotyczących przyjaznych stosunków między państwami z 24.X.1970r.

 

Międzynarodowy ruch osobowy

Klasyczną formą indywidualnej zgody na międzynarodowy ruch osobowy jest ze strony państwa macierzystego paszport, a ze strony państwa obcego wiza. Paszport może wyrażać zgodę na wyjazd od jednego państwa, grupy państw lub do wszystkich państw świata. Wizy mogą być także różnego rodzaju: tranzytowe, pobytowe lub imigracyjne.

Zarówno wydanie paszportu swojemu obywatelowi, jak i udzielenie wizy cudzoziemcowi jest suwerennym aktem państwa, które dokonują regulacji międzynarodowego ruchu osobowego w drodze wydawania specjalnych aktów prawnych.

W celu ułatwienia międzynarodowego ruchu turystycznego państwa zawierają umowy, w wyniku których procedura przekraczania granic państwowych zostaj mniej lub bardziej uproszczona. Dotyczy to zarówno obowiązku posiadania paszportu, jak i obowiązku uzyskania wizy. Tego rodzaju ułatwienia mają miejsca na zasadzie wzajemności, chyba że państwa dobrowolnie zrezygnują z tego warunku.

 

Skład Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości

Składa się z 15 sędziów, każdy z nich powinien być obywatel innego państwa, a razem powinni oni stanowić ciało reprezentujące główne formy cywilizacji oraz podstawowe systemy prawne świata. Sędziów MTS wybiera na okres 9 lat Zgromadzenie Ogólne ONZ oraz Rada Bezpieczeństwa, przy czym możliwy jest ponowny wybór. MTS spełnia dwie funkcje: sądową i opiniodawczą. Sędziowie korzystają z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych w sytuacji, gdy sprawują funkcje sędziowskie.

 

1.       Status cudzoziemców

Cudzoziemcem w jakimś państwie jest każda osoba nie będąca obywatelem tego państwa.

W świetle prawa polskiego cudzoziemcem nie jest osoba będąca obywatelem innego państwa, jeśli zarazem posiada obywatelstwo polskie.

Każdy cudzoziemiec bez względu na sposób, w jaki znalazł się na terytorium państwa obcego, podlega jurysdykcji tego państwa. Do kompetencji każdego państwa należy określenie reżimu prawnego dla cudzoziemców. Regulując status prawny cudzoziemców państwo, powinno uwzględnić zawarte przez siebie dwustronne umowy międzynarodowe, a także wielostronne umowy dotyczące praw człowieka. Państwo nie jest zobowiązane do całkowitego równouprawnienia cudzoziemców ze swoimi obywatelami, chyba że zobowiązuje się do tego w umowie międzynarodowej. Konwencja z dnia 7 marca 1966r. o zlikwidowaniu wszelkich form dyskryminacji rasowej specjalnie zastrzega, że jej postanowienia nie dotyczą różnić w traktowaniu swoich obywateli i cudzoziemców.

 

2.       Organy pomocnicze ONZ

Organ pomocniczy jest z natury rzeczy podporządkowany głównemu organowi, który go utworzył.

Organy pomocnicze ONZ można ująć w trzy grupy:

a)       Ograny sesyjne, których rola polega na usprawnieniu przebiegu sesji Zgromadzenia Ogólnego są to:

Sześć komitetów głównych, w których są reprezentowane wszystkie państwa członkowskie ONZ

Komitet ogólny złożony z przewodniczącego Zgromadzenia Ogólnego, jego 21 zastępców oraz przewodniczących sześciu komitetów głównych

Komitet pełnomocnictw

b)       Komitety, komisje, rady zajmujące się stale różnymi szczegółowymi dziedzinami np.:

·         Komisja Prawa Międzynarodowego, zajmująca się przygotowywanie projektów umów kodyfikacyjnych

c)       Powołane przez Zgromadzenie Ogólne organy o charakterze autonomicznym i różnej strukturze np.:

·         Konferencja Narodów Zjednoczonych w Sprawie Handlu i Rozwoju (UNCTAD) zajmująca się międzynarodową współpracą ekonomiczną. Jej członkami mogą być zarówno państwa członkowskie jak i nie należące do ONZ.

 

Prawo międzynarodowe prywatne

Prawo prywatne międzynarodowe jest częścią prawa państw, które wskazuje prawo właściwe dla międzynarodowych stosunków osobistych i majątkowych w zakresie prawa cywilnego

Azyl terytorialny i dyplomatyczny

Treścią instytucji azylu jest prawo państwa do udzielenia schronienia cudzoziemcowi prześladowanemu ze względów politycznych przez państwo macierzyste lub inne państwo. Określenie politycznego charakteru przekonań czy działalności osób, które mogą ubiegać się o azyl w państwach obcych, należy do kompetencji tych państw. Taki charakter jest zazwyczaj przypisywany także przekonaniom i działalności religijnej i naukowej.

Deklaracja w sprawie azylu terytorialnego uchwalona przez Zgromadzenie Ogólne ONZ z dnia 14.12.1967r. stanowi, że udzielanie azylu jest aktem pokojowym i humanitarnym. Azyl udzielony przez państwo powinien być respektowany przez inne państwa. Prawo azylu nie przysługuje osobom winnym zbrodni przeciwko pokojowi, zbrodni wojennych oraz zbrodni przeciwko ludzkości.

Azyl terytorialny – polega na udzielaniu zgody na wjazd i osiedlenie się na terytorium państwa udzielającego azyl.

Azyl dyplomatyczny – polega na udzieleniu schronienia w pomieszczeniach przedstawicielstwa dyplomatycznego w obcym państwie.

Taką możliwość przewidują niektóre umowy między państwami Ameryki Łacińskiej, natomiast prawo międzynarodowe nie zna tej instytucji.

System głosowania w organizacjach międzynarodowych

Na system głosowania w organizacjach międzynarodowych składają się głównie dwa elementy. Pierwszy element dotyczący siły głosów poszczególnych państw członkowskich, drugi warunków podejmowania uchwał w drodze głosowania.

Ogólnie przyjęta zasada „jedno państwo – jeden głos”, uważana jest tradycyjnie za przejaw zasady równości państw w prawie międzynarodowym. Odstępstwa od tej zasady zdarzają się rzadko i mają miejsce w niektórych organizacjach międzynarodowych o charakterze gospodarczym, jeżeli przyjmują one system tak zwanych głosów ważonych.

Odstępstwo:

Rada Wspólnot Europejskich – poszczególne państwa członkowskie dysponują różną liczbą głosów – Francja, Niemcy, Wielka Brytania i Włochy – po 29; Hiszpania i Polska – 27; Holandia – 13; Belgia, Czechy, Grecja, Portugalia i Węgry – 12; Austria i Szwecja – 10; Dania, Finlandia, Irlandia, Litwa i Słowacja – 7; Cypr, Estonia, Luksemburg i Słowenia – 4; Malta – 3. Większość kwalifikowana wynosi 255 głosów przy ogólnej ich liczbie 321.

Dawniej w organizacjach międzynarodowych obowiązywała zasada jednomyślności. Przyjęcie uchwały uzależnione było od zgody wszystkich państw członkowskich, w czym upatrywano poszanowanie ich suwerenności.

Po II wojnie światowej powszechne organizacje międzynarodowe odeszły od zasady jednomyślności na rzecz podejmowania uchwał określoną większością głosów.

W niektórych organach organizacji międzynarodowych stosowana jest praktyka podejmowania uchwał bez głosowania, czyli przez tak zwany consensus. Polega to na uprzednim uzgodnieniu treści uchwały możliwej do przyjęcia przez wszystkie państwa reprezentowane w danym organie.

W organach przedstawicielskich ONZ obowiązuje zasada „jedno państwo – jeden głos”, ale nie zawsze znaczenie głosu każdego państwa członkowskiego jest takie samo. Poza tym system głosowania jest różne w różnych organach ONZ.

ZGROMADZENIE OGÓLNE – cztery systemy głosowani:

a)       Większość 2/3 głosów członków obecnych i głosujących: sprawy ważne, utrzymywanie pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego, wybór niestałych członków Rady Bezpieczeństwa, wybór członków Rady Gospodarczej i Społecznej, wybór członków Rady Powierniczej(już nie praktykowany), przyjęcie nowych członków ONZ, zawieszenie w korzystaniu z prawi przywilejów członkowskich, wykluczenie członków, budżet

b)       Zwykła większość członków obecnych i głosujących: uchwały w innych sprawach

c)       Bezwzględna liczba głosów (czyli liczba głosów „za” musi być większa niż suma głosów „przeciw” i głosów wstrzymujących się) – do wyboru sędziów Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości

d)       2/3 głosów członków Zgromadzenia Ogólnego (czyli większość wszystkich państwa członkowskich ONZ) – do uchwalenie poprawek do Karty Narodów Zjednoczonych

W Radzie Bezpieczeństwa trojaki system: uchwały w sprawach proceduralnych większością 9 głosów, uchwały w sprawach merytorycznych-taka sama większość ale włączając w to głosy stałych członków, bezwzględna większość głosów a więc 8 którychkolwiek członków do wyboru sędziów MTS

 

1.       Pojęcie podmiotowości prawnomiędzynarodowej

Podmiotowość prawnomiędzynarodowo wyraża się w posiadaniu praw i obowiązków wynikających z norm prawa międzynarodowego. Rozróżnia się zdolność prawnomiędzynarodową – zdolność do posiadania praw i obowiązków międzynarodowych oraz zdolność do czynności prawnomiędzynarodowych – zdolność do nabywania praw i zaciągania zobowiązań międzynarodowych w drodze własnego działania.

 

...

Zgłoś jeśli naruszono regulamin