Tagore Rabindranath - Poezje.pdf

(290 KB) Pobierz
Poezje
200679257.001.png
ŚWIAT POEZJI – POEZJE ŚWIATA
Rabindranath Tagore (1861-1941) laureat nagrody Nobla w 1913 roku, był propagatorem
idei zbliżenia Wschodu z Zachodem. Dzięki niemu filozofia indyjska włączyła się w tradycje
kultury światowej nie tracąc przy tym nic ze swojej wielowiekowej tradycji.
Najważniejszą rolę w bogatej twórczości literackiej tego piewcy indyjskiego światopoglądu
odegrała poezja. Tagore był przede wszystkim lirykiem i stąd niniejsza prezentacja jego
tekstów, będąca przekrojem przez cały dorobek poetycki, gdzie zarówno przyroda, jak i
miłość mają swoje miejsce, a ponad tym unosi się refleksja nad sensem życia.
For Polish edition copyright by „C&T Editions”, Toruń 1995
Opracowanie graficzne: Zbigniew Morzyński
Redaktor wydania: Paweł Marszałek
Korekta: Magdalena Marszałek
Opracowanie komputerowe: Sławomir Kozera
ISBN 83-85318-60-7
Wydawnictwo „C&T Editions” ul.Św. Józefa 79, 87-100 Toruń
Toruń 1995. Wydanie I.
Spis treści
Pieśni ofiarne
przekład: Jan Kasprowicz
Ogrodnik
Przekład: Julia Dickstein
Zbłąkane ptaki
Przekład: Jerzy Bandrowski
Dar miłującego
Przekład: Stanisław Schayer
Ostatki myśli
Przekład: Jerzy Bandrowski, Witold Hulewicz
PIEŚNI OFIARNE
1912
Przekład: Jan Kasprowicz
8
Dziecko w książęce odziane szaty, z klejnotnym na
szyi łańcuchem, traci wszelką przyjemność w zabawie,
strój jego na każdym przeszkadza mu kroku.
W trwodze, aby go nie rozedrzeć lub nie zabrudzić,
trzyma się z dala od świata, lęka się niemal poruszać.
Matko, nie na dobre wychodzi ten przymus strojenia,
jeśli oddziela człowieka od zbawczego pyłu ziemi, jeśli
pozbawia go prawa wkraczania na wielkie targowisko
pospolitego życia ludzkiego.
11
Daj spokój tym zawodzeniom, tym śpiewom, temu
odmawianiu różańca. Do kogóż ty się modlisz w tym
ciemnym kącie świątyni, w obrębie tych bram zamknię-
tych?
Otwórz oczy i patrz, Bóg twój nie stoi przed tobą.
On ci przebywa, gdzie oracz twardą przeoruje ziemię
i gdzie kamieniarze tłuką kamienie. Przebywa z nimi
w słońcu i na deszczu, a szata jego pokryta jest pyłem.
Zdejmij z siebie płaszcz ten święty i jak on zstąp na
zakurzoną ziemię!
Wyzwolenie? Gdzież znaleźć to wyzwolenie? Mistrz
nasz wziął radośnie na siebie więzy stworzenia: związał
się z nami na wieki.
Wyjdźże ze swoich rozmyślań i zostaw w spokoju
kwiaty i kadzidła! Co szkodzi, że potargasz i zbrukasz
swe suknie? Idź ku niemu i w pocie czoła trudź się
z nim razem.
90
W dniu, w którym śmierć zapuka do twych wrót,
cóż ty jej ofiarujesz?
Postawię przed gościem pełne naczynie mojego
żywota: nie puszczę go z próżnymi rękoma!
Całe słodkie winobranie mej jesieni, mych nocy
letnich, całe żniwo i wszystkie zyski pracowitego żywota
położę przed nią u schyłku moich dni, gdy śmierć
zapuka do mych wrót.
OGRODNIK
1913
Przekład: Julia Dickstein
1
SŁUGA
Zmiłowanie miej nad sługą twoim, królowo!
KRÓLOWA
Przeminęło święto i rozeszli się wszyscy słudzy moi.
Czemu przychodzisz o tej późnej godzinie?
SŁUGA
Skoro oddaliłaś innych, moja nadeszła pora.
Pytać przychodzę, co czynić może ostatni twój sługa.
KRÓLOWA
I czegóż to oczekujesz o tak późnym czasie?
SŁUGA
Uczyń mnie ogrodnikiem twojego ogrodu.
KRÓLOWA
Jakieś wyrzekł szaleństwo?
SŁUGA
Poniechać chcę dawnej pracy mojej.
W proch rzucam miecz i włócznię. Nie ślij mnie odtąd
na dalekie dwory, nie każ na nowe wychodzić zwycię-
stwa. Uczyń mnie ogrodnikiem twojego ogrodu.
KRÓLOWA
Jakież by były obowiązki twoje?
SŁUGA
Służyć ci w dni odpoczynku twego.
Pielęgnować będę ścieżkę różaną, po której błądzisz
o poranku i gdzie kwiaty, schnące w śmiertelnej
tęsknocie, każdy krok stóp twoich witają weselem.
Kołysać cię będę na huśtawce pod konarami sapta-
parny. A księżyc, co wczesnym wypływa wieczorem,
sączyć się zacznie przez listowie, żądny całować rąbek
twojej szaty.
Wonną oliwą nalewać będę lampę, która pali się u
łoża twojego, a podnóżek stóp twoich zdobić sandałem
i szafranem w przedziwne wzory.
KRÓLOWA
Co ci będzie nagrodą?
SŁUGA
Maleńkie piąstki twoje móc tulić jak śliczne pączki
lotosu, sznurami kwiecia osnuwać postać twoją, stopy
twe barwić szkarłatnym sokiem płatków aśoki i
scałowywać ostatni kurzu pyłek, który lgnie do nich
jeszcze.
KRÓLOWA
Sługo mój, prośby twoje będą wysłuchane. Oto jesteś
ogrodnikiem mojego ogrodu.
2
Poeto, wieczór płynie na ziemię; włos twój szronieje.
Czy w swoich dumaniach samotnych słyszysz posła-
nie z zaświata?
Wieczór jest – rzekł poeta – i nasłuchuję, albowiem
we wsi może ktoś zawoła, choć późna pora.
Czuwam, czy odnajdą się dwa błądzące serca i czy
dwie pary oczu roztęsknionych nie zaczną żebrać o
muzykę, która przełamie ich milczenie, za nich mówić
będzie.
Kto zaś prządłby im pieśń rozgorzałą, gdy ja, u życia
nabrzeży posiadły, w śmierć i zaświaty się potopię?
Zachodzi wczesna gwiazda wieczoru.
Domiera zwolna syk pogrzebowego stosu nad milczącą
rzeką. Wyje chór szakali w podwórzu osamotniałego domostwa
pod nikłym światłem księżyca.
Jeśli wędrowiec, porzucając strony rodzinne, przyj-
dzie tu czuwać nocą i ze spuszczoną głową wsłucha się
w szelest mroków, kto tajemnice życia podszepnie
mu w ucho, gdy ja, zawarłszy drzwi moje uwolnić się
zapragnę od więzów ziemi?
Nie ma znaczenia, że włos mój szronieje.
Zawsze lat mam tyle, ile najmłodszy i najstarszy
człowiek tego sioła.
U jednych w oczach uśmiech życzliwy i słodki, u
innych chytre mruganie.
Jednym stoją łzy, co wzbierają w dziennej jasności,
innym łzy, które się tają w mrokach.
A ja im wszystkim potrzebny jestem i czasu nie mam
w zaświaty się pogrążyć.
Wszem równy jestem – co z tego, że włos mój
szronieje?
3
O poranku zarzuciłem sieć moją w morze.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika:

Zgłoś jeśli naruszono regulamin