Dean R. Koontz
Groza
Shattered
przełożył: Jan Kabat
Data wydania oryginalnego: 1973
Data wydania polskiego: 1994
Lee Wrightowi -
w podzięce za
mnóstwo dobroci,
radę i cierpliwość.
Poniedziałek
4 1
Gdy oddalili się zaledwie o cztery przecznice od ich mieszkania w Filadelfii, a przed
sobą mieli ponad trzy tysiące mil, dzielące ich od Courtney, która przebywała w San
Francisco, Colin rozpoczął jedną ze swoich gier. Colin uwielbiał swoje gry, nie te, które
wymagały planszy i pionków, ale te, które były rozgrywane w głowie — gry słów, gry
pojęć, zawiłe fantazje. Był niezwykle gadatliwym, nad wiek rozwiniętym jedenastolatkiem,
pełnym energii, której nie był w stanie spożytkować. Szczupły, w towarzystwie
obcych nieśmiały, cierpiący na stosunkowo silny astygmatyzm obu oczu, który zmuszał
go do ciągłego noszenia okularów o grubych szkłach, nie był typem sportowca. Nie
mógł wyżyć się w meczach futbolowych, ponieważ żaden z atletycznych rówieśników
nie chciał grać z kimś, kto potyka się o własne stopy, traci piłkę i jest miażdżony w najbardziej
nawet niegroźnym starciu. Poza tym, sport go nudził. Był inteligentnym dzieciakiem,
który pochłania mnóstwo książek, a swoje gry uważa za coś ciekawszego od
futbolu. Klęcząc na przednim siedzeniu dużego samochodu i spoglądając przez tylną
szybę na dom, który opuszczał na zawsze, powiedział:
— Jedzie za nami, Alex.
— Teraz?
— Tak. Parkował w pewnej odległości, gdy chowaliśmy walizki do bagażnika.
Widziałem go. A teraz jedzie za nami.
Alex Doyle uśmiechnął się skręcając w Landsowne Avenue.
— Duża czarna limuzyna, co?
Colin pokręcił głową, a jego gęste, sięgające ramion włosy poruszyły się energicznie.
— Nie. To rodzaj furgonetki. Jak ciężarówka z zakrytą skrzynią.
Alex spojrzał w lusterko.
— Nic nie widzę.
— Zgubiłeś go, gdy skręciłeś na rogu — powiedział Colin. Przycisnął brzuch do zagłówka
i wychylił się za tylne siedzenie. — Jest! Widzisz go teraz?
Nowa furgonetka marki Chevrolet wyjechała zza rogu i skręciła w Landsowne
Avenue. Był to jedyny poruszający się pojazd, jaki widzieli w ten majowy dzień, o 6.05
rano.
— Myślałem, że zawsze ma się do czynienia z czarną limuzyną — powiedział Alex.
— Bohaterowie na filmach zawsze są śledzeni przez kogoś, kto jedzie w czarnej limuzynie.
5
— Tak się dzieje tylko na filmach — powiedział Colin, wciąż obserwując furgonetkę,
która trzymała się o jedną przecznicę w tyle. — W życiu nikt nie zachowuje się w tak
oczywisty sposób.
Drzewa po prawej stronie rzucały długie, czarne cienie na połowę jezdni i tworzyły
na przedniej szybie samochodu przyprawiające o zawrót głowy refleksy. Majowe słońce
pojawiło się gdzieś na wschodzie, ale stało jeszcze zbyt nisko, by Alex mógł je dojrzeć.
Jednopiętrowe, drewniane domy kąpały się w jego czystym, wiosennym blasku, co
sprawiało, że wyglądały jak nowe.
Ożywiony porannym powietrzem i widokiem zielonych pąków obsypujących drzewa,
niemal tak podniecony czekającą ich podróżą jak Colin, Alex Doyle pomyślał, że
nigdy nie był szczęśliwszy. Prowadził ciężki wóz bez trudu, ciesząc się jego cichą mocą,
nad którą panował. Mieli spędzić w drodze długie godziny i przebyć wiele mil; lecz
Colin, dzięki swojej wyobraźni, był lepszym towarzyszem podróży niż ...
stefanek9