Hassel Sven - General SS.pdf - ►01b-EBOOKI - gonokoko

Sven Hassel

Generał SS

Tłumaczył z francuskiego

Juliusz Wilczur-Garztecki

O świcie wielkie bagno śmierdziało.

Wpatrywały się w nas oczy martwe i zgniłe.

Nieopisany smutek płynął z czaszek o pustych oczodołach, Lecz mimo wszystko trawa łąkowa

rozrastała się wspaniale.

Dedykuję tę książkę memu synowi Michaelowi oraz jego młodym rówieśnikom, w nadziei, że

ich życie służyć będzie ratowaniu ludzi, a nie ich unicestwianiu tak, jak to czyniło moje pokolenie i ja

sam.

Niemcy miały to szczęście, że znalazły przywódcę, który umiał zjednoczyć wszystkie siły kraju dla

dobra wspólnoty.

„Daily Mail”, Londyn, 10.07.1933

Sobota 3 czerwca 1934 r. była w Berlinie dniem najgorętszym od lat. Historia zaś uczyniła go

jednym z najkrwawszych. Na długo przed wschodem słońca miasto otoczył szczelny kordon

oddziałów zbrojnych: wszystkich prowadzących do miast dróg strzegli ludzie generała Goeringa i

Reichsführera SS Himmlera.

O godzinie 5 rano wielki, czarny mercedes z napisem na przedniej szybie „SA

Brigadenstandarte” został zatrzymany na szosie między Lubeką a Berlinem, jednym szarpnięciem

wyciągnięto z niego i wrzucono do samochodu policyjnego generała brygady. Zaś jego kierowcy,

Truppenführerowi SA Horstowi Ackermannowi, poradzono, aby znikał natychmiast. Pognał więc na

złamanie karku do Lubeki, gdzie złożył meldunek szefowi policji. Ten z początku nie chciał mu

uwierzyć. Z czołem ociekającym potem przemierzał wielkimi krokami swój gabinet, potem wezwał

swego starego przyjaciela, szefa policji kryminalnej. Obaj należeli do SA, starej gwardii

narodowosocjalistycznych oddziałów szturmowych, lecz w zeszłym roku, jak wszyscy oficerowie

policji Trzeciej Rzeszy, zostali przeniesieni do SS.

- Grünert! To może być tylko pomyłka! Przecież nie można ot tak aresztować jednego z

najsłynniejszych oficerów SA!

- Tak sądzisz? Zachichotał radca policji kryminalnej.

-Można zrobić o wiele więcej! Radzę ci odejść jak najdalej od telefonu i obserwować ulicę. Masz

klucz od tylnych drzwi? Mam nadzieję, że nikt o tym nie wie? Co do mnie, od dawna

przewidywałem nadejście tego dnia i przygotowałem się do niego, obserwowałem objawy. Eicke

nieźle sobie teraz daje radę, a obóz Bergemoor ewakuowano. Ale nie jest powiedziane, że ma

pozostać pusty. To esesmani Eickego go przejęli, jego mordercy są gotowi.

Generał brygady Paul Hatzke został umieszczony w celi w dawnej szkole podchorążych w Gross

Lichterfeld, obecnie to koszary ochrony Adolfa Hitlera. Więzień palił spokojnie siedząc na stosie

cegieł, wyciągnąwszy przed siebie nogi w kawaleryjskich butach. Generał brygady Paul Hatzke,

naczelny dowódca policji SA, złożonej z 50 000 ludzi, oraz ekskapitan gwardii Jego Cesarskiej

Mości, nie miał żadnych powodów do obaw. W ogóle ich nie miał. Słychać było hałasy i to

wszystko. Co chwila trzaskały drzwi, od czasu do czasu rozlegał się krzyk. Esesman, który

odprowadził go do celi, mruknął słowo „bunt”. Co za idioci!

-Buntują się członkowie SA? Wiedziałbym o tym! Wrzasnął generał. - To potworna pomyłka!

-Oczywiście - potwierdzili esesmani. Oczywiście, to zawsze pomyłka.

Generał podniósł wzrok na zakratowane okienko i otworzył czwartą paczkę papierosów.

-„Bunt” z tego co wiedział, SA nie miało potrzebnej do tego broni. Co do tego był bardzo

szczegółowo poinformowany. Prawda, że ludzie w SA nie aprobowali rewolucji z roku 1933. Nie

dotrzymano żadnych obietnic, danych dwóm milionom członków SA, nawet tego, że zapewni się im

pracę, czyli tego, czego żądało 90% z nich. Na pewien czas zrobiono z nich policję pomocniczą z

nędznym uposażeniem, niższym, niż zasiłek dla bezrobotnych w czasach Republiki Weimarskiej.

Prawie wszyscy zostali na lodzie. Niezadowoleni, to prawda, ale zbuntowani przeciw Führerowi?

Nigdy! Gdyby ludzie z SA podnieśli głowy, byłoby to przeciw starej Armii Rzeszy, wrogowi numer

jeden ludzi pracy.

Nastawił uszu. Czyżby salwa? Silnik ciężarówki ryczał pełną mocą; strzelała rura wydechowa.

Ciekawe, a przecież zdawało mu się, że słyszy strzał karabinowy. Ale jakżeż, salwy w samym

środku Berlina, w czasie tej cudownej, letniej soboty? Gdy ludzie wyjeżdżają na niedzielne

urlopy?

Dłonie mu zwilgotniały, jeszcze dwa strzały... Na Odyna i Thora! Tak, wystrzały. Silnik ciężarówki

ryczał nieustannie. Czy po to, aby zagłuszyć inny hałas? Zadrżał. Co właściwie robi banda

Himmlera? Przecież nie rozstrzeliwuje się ludzi z powodu zwykłego podejrzenia! Może u tych

dzikusów południowych Amerykanów, ale nawet nie u Rosjan. Zrobili dobre wrażenie na nim ci

Rosjanie, gdybył na stażu oficera rezerwy w Moskwie, od 1925 do 1928 roku. Oficerowie

radzieccy byli znakomici, instruktorzy również; znali się na walkach ulicznych i oficerowie

niemieccy wiele im zawdzięczali.

Jeszcze jedna salwa! Czy to były ćwiczenia, czy też rzeczywiście było coś z prawdy w tym, co mu

powiedziano? Zbuntowani ludzie z SA mogli być tylko szaleńcami. Z resztą stali się zbyt liczni,

zwerbowano do SA członków konserwatywnego Stahlheimu, którego głową był książę. Co trzeba

teraz zrobić z tą zemstą szlachty?

Silnik ciężarówki ryczał nieustannie. Zdjęty grozą generał pojął, że nie idzie o żadne ćwiczenia,

sprawa stawała się poważna. Od kilku godzin strzelał pluton. Co u diabła kryło się za tą hordą

SS? Na przykład ów straszliwy, mały bibliotekarz z Monachium to człowiek śmiertelnie

niebezpieczny, próżny i zgryźliwy, do tego, jak opowiadano, homoseksualista. A co zrobił Führerz

tego Himmlera, człowieczka chorobliwie podejrzliwego?

Hałas butów przed drzwiami jego celi. Skrzypnął zamek. W wejściu pojawił się

UntersturmführerSS i czterech esesmanów w błyszczących stalowych hełmach. Wszyscy należeli do

dywizji „Totenkopf” Eickego, która jako jedyna z esesowskich dywizji nie nosiła na kołnierzach

wyhaftowanych liter runicznych SS, lecz trupie główki.

- Nareszcie! Warknął wściekły Paul Hatzke. -To wam się nie upiecze. Poczekajcie tylko, aż

pogadam o tym z generałem Roehmem, ten wam zada bobu!

Nie dostał żadnej odpowiedzi, natomiast wypchnięto go brutalnie z celi, otoczyło go czterech

esesmanów, z Untersturmführerem idącym z tyłu, brzęczącym ostrogami. Miał ledwie dwadzieścia

lat, wyraz młodzieńczej twarzy twardy jak granit, spod hełmu wystawały mu złotoblond włosy, oczy

miał koloru niezapominajek. Twarz anioła z dolną szczęką tak zaciśniętą, że musiało go to boleć.

Ale tacy byli esesmani. Roboty, dokładnie trzymające się regulaminu.

Blask słońca oblewał brudne budynki koszar. Szli po ostrych kamieniach, tych samych płytach,

które oglądały ośmioletnie, ćwiczące tu musztrę dzieci. W tych koszarach przez całe lata

przygotowywano mięso armatnie dla cesarskich armii, mięso armatnie z najlepszych niemieckich

rodzin, chłopców zrodzonych do służby wojskowej. We wszystkich domach Rzeszy można było

zobaczyć wyblakłe zdjęcia szesnastoletnich dzieci, w hełmach, w pięknych mundurach,

wyruszających krokiem defiladowym ku polom Alzacji, pod ogień francuskich armat

siedemdziesiątek piątek w 1914 roku. Nauczyli się umierać, to było zasadą w dobrych, pruskich

rodzinach, a być może śmierć zdawała im się rajem po ośmiu latach nieludzkich ćwiczeń na

kamiennym bruku Gross Lichterfeld.

Przeszli koło stajni, w których roiło się od uzbrojonych po zęby żołnierzy, należących do ochrony

Führera i do dywizji „Totenkopf”.

Teraz bardzo wyraźnie słychać było warkot silnika. Generał brygady zatrzymał się.

- Co wy zamierzacie? Gdzie mnie prowadzicie? Zapytał nerwowo.

- Mam rozkaz zaprowadzenia pana do Standartenführera SS Eickego kpiąco odparł podoficer.

Proszę nie robić trudności, to na nic się nie zda.

Uspokojony generał uśmiechnął się. Oczywiste było, że nie rozstrzeliwano bez sądu, tego rodzaju

rzeczy nie wydarzały się w Niemczech. Tu panował porządek, dobry, pruski porządek i przecież to

dzięki temu porządkowi sięgnęli po władzę. Sam Führerpowiedział to starym kombatantom:

„Teraz koniec z demokratyczną paplaniną i nieporządkiem. Od tej chwili w Niemczech panuje

porządek, a ci, którzy będą go sabotować, znikną”.

Minęli stajnie i weszli na małe podwórko, całkowicie otoczone wysokimi murami. Było to niegdyś

podwórko podchorążych, skazanych na karę aresztu. Stała tam ciężarówka, wielki diesel produkcji

Kruppa. Za kierownicą siedział esesman w czarnym mundurze z odznakami „Totenkopf” i

spokojnie palił papierosa, spoglądając na nowo przybyłych.

Grupa oficerów w mundurach czarnych i wojskowych stała pośrodku podwórka. Na jego końcu

stał dwunastoosobowypluton. Pierwszy szereg klęczał z karabinami trzymanymi pionowo, drugi

stał za nimi z bronią u nogi. Po stronie stajni czekały dwa inne plutony, gotowe jako zmiana.

Dwadzieścia egzekucji, a po nich zmiana. Ach, generał Paul Hatzke znał regulamin na pamięć!

Na ziemi leżał powalony człowiek w złocistobrązowym mundurze SA, z twarzą wciśniętą w

czerwony od krwi piasek. Na jego ramieniu widniał złoty epolet Obergruppenführera SA, można

było też dostrzec czerwone, generalskie wyłogi. Paul Hatzke poczuł, że wzdłuż kręgosłupa spływa

mu zimny pot, zbladł jak ściana i pomimo upalnego dnia zaczął się trząść.

HauptsturmführerSS z plikiem papierów w dłoni podszedł do małej grupy.

- Nazwisko? Krzyknął.

- Brigadenführer SA Paul Egon Hatzke.

Człowiek kiwnął głowa i przekreślił coś na swym papierze. Dwaj esesmani wrzucili rozciągnięte

na ziemi ciało na ciężarówkę.

- Naprzód! Warknął Hauptsturmführer Stańcie tam pod murem, i to natychmiast.

- Ale chcę się zobaczyć ze Standartenführerem Eickem! Zawołał przerażony generał.

Ktoś pchnął go rewolwerem w nerki.

-Dość głupstw, to daremne. Wykonajcie rozkaz. Generał rozejrzał się rozpaczliwie. Kamienne

twarzeo nieprzeniknionym wyrazie pod stalowymi hełmami z literami SS. Dalej, koło stajni, mur

ociekał krwią i mały jej strumyczek płynął do ścieku.

- Stań tam dobrowolnie, zdrajco jeden! Wrzasnął Hauptsturmführer, machając plikiem papierów. -

Albo zabijemy cię na miejscu.

Generał poczuł uderzenie w twarz, długa rysa, z której krew spływała na złoty naramiennik,

przecięła mutwarz. Zrozumiał, że to koniec, koniec marzenia o państwie socjalistycznym i

sprawiedliwym. Zrozumiał, że esesmani, Heydrich, Goering, wzięli górę, więc z rękami

skrzyżowanymi na piersi, bardzo spokojny, stanął wyprostowany pod zakrwawionym murem.

Silnik ciężarówki zaryczał. Generał bez lęku i nienawiści wpatrywał się w wyloty luf esesmańskich

karabinów. Był męczennikiem, bohaterem państwa socjalistycznego, o którym śnił. Paul Hatzke

uśmiechnął się do swej śmierci i z całej siły zawołał: -Niech żyją Niemcy, niech żyje Adolf Hitler! -

Ipadł bezwładnie na piasek.

Następny oficer SA czekał na swoją kolej. Rzeź trwała przez cały dzień i prawie całą noc.

- Zabijajcie ich natychmiast po identyfikacji! Krzyknął Eicke, gdymu powiedziano, że jeden z jego

starych kumpli chciał się z nim widzieć.

Ta orgia mordów trwała w całych Niemczech przez prawie tydzień, a masakry z 30 czerwca walnie

przyczyniły się do umocnienia władzy Himmlera, Heydricha i Eickego. Himmler, niegdyś nikomu

nieznany, drobny biurokrata, próżny jak paw; Heydrich, zdegradowany oficer i Teodor Eicke,

alzacki karczmarz.

W kilka dni później żołnierze plutonów egzekucyjnych i wszyscy oficerowie z wyjątkiem czterech

zostali wykluczeni z SS, W sumie 6 000 ludzi. Zlikwidowano 3 500 z nich pod różnymi pretekstem

przed końcem roku. Był to pomysł Eickego, który wielce poruszył Goeringa. Ci którzy przeżyli,

poszli gnić do Bergemoor. Ale minister Propagandy Goebbels ogłosił, że wszyscy ci ludzie zginęli

w walce z buntem SA, a Rudolf Hess uczcił ich jako męczenników.

-To tak właśnie pisze się historię - stwierdził wesoło Eicke, stukając się kieliszkiem z Goeringiem

w jego kwaterze głównej przy Leipziger Platz.

Plan tej rzezi został uzgodniony 24 czerwca z generałem armii Waltherem von Reichenau,

członkiem Naczelnego Dowództwa Reichswehry. Goering i Heydrich usilnie nalegali, by Armia

brała w tym udział, a generałowie przyłączyli się do SS. Natomiast Hitler, który wiedział o

wszystkim, udał się na ten dzień do Essen, na ślub Gauleitera Terbouena. Godzina masakry wybiła

w samym środku obchodów weselnych.

Rozdział 1

Partyzant

Przed nami można było odgadnąć zarysy Stalingradu. Wyszliśmy więc z czoł gu, by popatrzeć na

unoszącą się nad miastem olbrzymią chmurę dymu. Płonęło, jak mówiono, od sierpnia, od pierwszych

bombardowań lotnictwa niemieckiego.

Ale w rzeczywist ości mogliśmy dostrzec tylko srebrną wstęgę Wołgi, odbijającą promienie

jesiennego słońca. Za sobą mieliśmy wyczerpujący marsz i zaciekłe walki.

Od czterech miesięcy mieszkaliśmy wewnątrz czołgu. Tam jedliśmy i spaliśmy. Zatrzymywaliśmy się

tylko dla nabrania paliwa i amunicji, gdy docierały do nas opancerzone ciężarówki z zaopatrzeniem.

Nerwy nie wytrzymywały, kłóciliśmy się o byle co. Mały chciał rozwalić łeb Heidemu z powodu

kawałka chleba, a ponieważ wzięliśmy stronę Małego, Heide musiał przez sto kilometrów wisieć

przywiązany do tylnego wejścia. Dopiero, gdynałykał się do syta tlenku węgla i padł zemdlony,

wciągnęliśmy go do środka.

Przez cały dzień czołg posuwał się ku Wołdze. O zachodzie słońca dostrzegliśmy inny czołg,

unieruchomiony na skraju lasu. Jego dowódca siedział paląc na wieżyczce i wszędzie panował tak

cudowny spokój, jakbyśmy byli na wielkich manewrach.

- Nareszcie! Mruknął Stary z ulgą. Otóż i mamy towarzystwo. Bałem się, że zabłądziłem, te rosyjskie

mapy są nieprawdopodobne.

Uszczęśliwiony Porta zatrzymał się o kilka metrów od czołgu, my zaś otworzyliśmy wszystkie włazy,

aby odetchnąć rześkim, jesiennym powietrzem, ocierając spocone i zakurzone twarze.

-Wszystko w porządku? Zawołał Stary. Jeszcze trochę, a minęlibyśmy się! Gdzie jest dowódca

kompanii?

Ale w chwili, gdy gotów był skoczyć na ziemię, dowódca tamtego czołgu wskoczył do włazu,

zatrzaskując klapę.

- To Iwan! Wrzasnął Stary. - Na stanowiska bojowe!

Zanim radziecki czołg zdołał wycelować armatę, kumulacyjny granat podkalibrowy rozwalił mu

wieżyczkę, która wybuchła jak wulkan ognia.

Objechaliśmy to miejsce wielkim łukiem i nagle, o kilka metrów przed nami, pojawiło się dziewięć

stojących nieruchomi T 34, których armaty wycelowane były wzdłuż drogi naszego przybycia. Za

późno, by wrzucić wsteczny bieg! Ale Rosjanie nas nie zauważyli i oni też cieszyli się spokojem

wieczoru.

Ujrzawszy w peryskopie dziewięć potworów Porta mimo woli zahamował, ale Stary pozostał

obojętny. Wystawił głowę przez właz, a z daleka jego hełm mógł się zdawać podobny do

rosyjskiego.

-Pełny gaz naprzód! Szepnął do mikrofonu interkomu. - Jedyny ratunek, to ich ominąć.

Porta zaszarżował jak szalony. Pierwszy z brzegu idiota usłyszałby różnicę warkotu silnika, ale

Rosjanie nie wykazywali żadnych oznak podejrzenia. Machali do nas przyjacielsko, na co Stary

wesoło odpowiadał; minęliśmy ich, a w godzinę później po dwóch stronach drogi ukazały się domy.

Na stacji stał pociąg towarowy, wypuszczając z gwizdem parę; obok cała wataha czołgów i roiło się

od żołnierzy, ale skryły nas ciemności i nikt nic nam nie powiedział. Był też sztab w pełni

aktywności. Odgonił nas żandarm, by zrobić przejście dla opancerzonego wozu jakiejś wysokiej

szychy.

- Dawaj! I to już! -Zawołał, wymachując pałką.

Przez kawałek drogi jechaliśmy za stalinowskimi czołgami. Na jednym ze skrzyżowań, chronionym

przez działa przeciwpancerne, skierowano nas w stronę Stalingradu i przejechaliśmy przed kolumną

T 34, stojącą na poboczu drogi. Ich załogi spały za otwartymi pokrywami luków. Stary dał rozkaz

otwarcia naszych, aby nie zwrócić na nas uwagi -żadna załoga czołgu nie podróżuje z zamkniętymi

tylnymi klapami. Batalion piechoty zajmował całą drogę i gdy przepychaliśmy się naprzód, runął na

nas deszcz przekleństw. Kolejny objazd. Unikając wjeżdżania do lasu dotarliśmy na koniec do

naszych pozycji.

W trzy dni później znaleźliśmy się nad brzegiem Wołgi, o dwadzieścia pięć kilometrów na północ od

Stalingradu. Wszyscy tutaj zbiegali pospiesznie z wysokiego brzegu, by napełnić manierki świeżą

wodą. Każdy chciał pierwszy napić się wody z Wołgi, rzeki pięciokilometrowej szerokości, po

której pchał się holownik, ciągnąc za sobą jak ogon wyładowane barki. Nagle odzywa się artyleria

połowa, tryskają gejzery wody, a nieszczęsny holownik zygzakuje, by uniknąć trafienia. Nic z tego!

Biorą go w widły jeden pocisk z przodu, drugi z tylu, dwa trafiają w środek, a holownik przełamuje

się na dwoje i tonie. Następnie nadeszła kolej barek, kołyszących się w nurcie rzeki. W dziesięć

minut później na powierzchni Wołgi nic już nie było widać.

Stalingrad płonie. Duszący odór pożaru dolatuje aż do nas, wywołując mdłości. Powietrze pełne jest

sadzy i popiołu; ten straszliwy smród lepi się do skóry, do ubrań, do wszystkiego... Cuchnący smród,

który nie opuści nas jeszcze przed długie miesiące po bitwie.

Widzieliśmy wiele płonących miast, ale żaden odór nigdy nie był podobny do tamtego; żaden

kombatant spod Stalingradu do końca życia nie zapomni smrodu tego umierającego miasta, który w

niezrozumiały sposób równocześnie nas przyciągał i odpychał.

Kompania okopała się naprzeciw kurhanu Mamaja, gdzie cały sztab radziecki bronił się w starych

jaskiniach. Nocą nasze miotacze min ryły pagórki, a gdy pociski padały zbyt krótko, podmuch tych

Hassel Sven - General SS.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: